Chasing Shadows – Seizoen 1

‘Om een seriemoordenaar te kunnen vinden moet je hem kennen, zijn manier van werken kennen, zijn gedrag bestuderen en hun routine vinden.’

Het is niet vaak dat ik word verrast door een serie, maar Chasing Shadows heeft mij zeer verrast in een positieve manier. Meteen de eerste aflevering werd ik gegrepen door het verhaal, de acteurs, de (verborgen) humor en de omgeving. Ik ben groot fan van Engeland en ook van Engelse series en deze serie is geen uitzondering. Hoewel je enorm moet wennen aan hoofdrolspeler DS Sean Stone (Reece Shearsmith, Psycoville), die met zijn loopje zo bij The Ministry of Silly Walks kan gaan solliciteren en die duidelijk antisociaal is. Het is dan ook bijna hilarisch om te zien hoe Ruth Hattersley (Alex Kingston, Arrow) achter hem aan holt en rijdt als er niet een dusdanige serieus onderwerp aan te grondslag ligt.

Chasing Shadows vertelt het verhaal van de vermiste personen afdeling. En Stone moet ervoor zorgen dat het duidelijk wordt dat de personen niet vermist zijn maar zijn ontvoerd en vermoord door een meervoudige moordenaar. Dat is niet eenvoudig uit te leggen als je communicatieve vaardigheden bijna onder het nulpunt liggen en je speurneuzen vaardigheid bijna aan het geniale grenst. De samenwerking tussen Hattersley en Stone verloopt dan ook zeer stroef en hij jaagt zelfs DCI Carl Pryor (Noel Clarke, Doctor Who) direct op de kast met zijn eigenwijze, eigengereide en antisociale gedrag. Stone denkt dat hij niemand nodig heeft maar gaande weg de afleveringen ontdekt hij dat wat hulp soms wel eens handig kan zijn.

Door Ruth wordt Stone een beetje meer mens en waar doet dat me aan denken? Juist, Sherlock en Watson. En toch is deze serie compleet anders, maar ze hebben duidelijk inspiratie gehaald uit meerdere antisociale karakters bij andere series. Dat is niet erg; in dit geval werkt het gewoon heel goed. De eerste twee afleveringen zijn eigenlijk één zaak en een kennismaking met de personages. De laatste twee afleveringen behelst ook één zaak en omdat we karakters al een beetje kennen is het makkelijker om naar te kijken. De vier afleveringen hebben twee zaken. De beide zaken zijn totaal verschillend van elkaar. Wat het interessant maakt is Ruth en haar compassie en empathie, en het totale gebrek aan compassie en empathie bij Sean.

Chasing Shadows staat te boek als een miniserie van ITV. Helaas heeft ITV nog geen uitsluitsel gegeven over de toekomst van deze uitstekende serie. Terwijl de laatste aflevering toch min of meer eindigt met een cliffhanger. Ik hoop dat ze Chasing Shadows meerdere keren gaan vernieuwen. Het is een uitstekende serie om de tijd te doden terwijl ik wacht op de nieuwe Sherlock.

8 punten en 0,5 punt extra voor Ruth en haar geduld met Sean.