Dertigers (NL) - Complete serie

Toen Dertigers (NL) in 2020 begon, viel de serie op door herkenbare verhalen over vriendschap, liefde, werk en de onzekerheden van het leven als dertiger. Juist die herkenbaarheid maakte de eerste seizoenen zo sterk.

De eerste vier seizoenen, met onder anderen Lykele Muus, Eva Laurenssen, Joy Wielkens, Justus van Dillen, Jelle de Jong en Wieger Windhorst, vormden een vriendengroep die geloofwaardig aanvoelde. De personages maakten fouten en soms moeilijke keuzes, maar als kijker begreep je meestal waarom ze die maakten. Je hoefde het niet altijd met hen eens te zijn, maar hun beslissingen pasten bij hun personages. Daardoor leefde je met ze mee.

Met de komst van een compleet nieuwe cast kreeg Dertigers (NL) een tweede leven. Tenminste, dat was de bedoeling. Voor mij voelt het vooral als een andere serie die toevallig dezelfde naam heeft gekregen.

De eerste vier seizoenen gingen over dertigers. De laatste drie voelen vooral als mensen die vergeten zijn dat ze ooit dertigers waren.

De nieuwe cast, met onder anderen Teun Donders, Sebastián Mrkvicka, Stefanie van Leersum, Sabri Saddik, Claire Bender en Sia Cyrroes, weet mij veel minder te overtuigen. Dat ligt niet alleen aan het acteerwerk, maar vooral aan de manier waarop de personages zijn geschreven. De eerste vier seizoenen gingen over dertigers die soms nog worstelden met volwassen worden. In deze nieuwe reeks voelt het juist alsof sommige personages de veertig al zijn gepasseerd. Ze ogen ouder of gedragen zich ouder dan je van begin dertigers zou verwachten, waardoor een belangrijk deel van de herkenbaarheid verdwijnt.

Wat me misschien nog wel meer stoort, zijn de keuzes die de personages maken. In de oorspronkelijke serie waren die soms pijnlijk of ingewikkeld, maar meestal begrijpelijk. In de nieuwe reeks betrapte ik mezelf er regelmatig op dat ik me afvroeg: In welke wereld leven deze mensen eigenlijk? Hun beslissingen voelen vaak onnatuurlijk en daardoor is het lastig om echt met hen mee te leven.

Dat wil niet zeggen dat alles tegenvalt. Vooral Ruben is een prettig en geloofwaardig personage. Ook de ontwikkeling die Suus doormaakt behoort voor mij tot de sterkere verhaallijnen van deze nieuwe reeks. Zij laten zien dat er wel degelijk potentie in de serie zit.

Toch overheerst uiteindelijk één gevoel: nostalgie. Niet omdat de eerste cast perfect was, maar omdat die groep voelde als echte vrienden met herkenbare levens en problemen. Die vanzelfsprekende chemie mis ik in de huidige serie.

De nieuwe Dertigers zorgt er vooral voor dat je verlangt naar Veertigers met de oorspronkelijke cast

Misschien bewijst Dertigers (NL) daarmee juist dat het tijd is voor een nieuwe stap. Niet nóg een nieuwe groep dertigers, maar Veertigers met de oorspronkelijke cast. Ik ben eerlijk gezegd veel nieuwsgieriger naar hoe het leven van die personages zich tien jaar later heeft ontwikkeld dan naar een vriendengroep die me na drie seizoenen nog steeds niet volledig weet te raken.

Dertigers (NL) blijft een aangename serie om te kijken, maar mist in zijn huidige vorm de warmte, geloofwaardigheid en natuurlijke chemie die de eerste vier seizoenen zo sterk maakten. Soms is een frisse start precies wat een serie nodig heeft. In dit geval zorgt die er vooral voor dat je terugverlangt naar het origineel.