Sharp Objects - Seizoen 1

Wind Gap. There was a murder there. Another one's missing. Get me a story.

Vergeet dat je gelezen hebt dat Sharp Objects een misdaad- of mysterieserie is. Sharp Obejcts maakt pijnlijk duidelijk, met scherpe beelden en scherpe woorden, dat het hier gaat om een psychologische dramaserie pur sang. Toegegeven, Camille Preaker (Amy Adams, The Office) wordt naar Wind Gap, de naam alleen al, gestuurd door haar werkgever en vriend Frank Curry (Miquel Sandoval, Medium) om daar verslag te doen van de moord op en de verdwijning van twee tieners. De reden van zijn beslissing leren we echter pas als de langzame stroopachtige afleveringen zich ontvouwen.

My demons are not remotely tackled.

Sharp Objects is niet voor de kijker die graag naar snelle vertellingen of een whodunit kijkt. De HBO-serie kiest een gedurfd pad van terugblikken en een moordenaar of moordenaars die het heeft of hebben voorzien op jonge meisjes. Niets is minder waar, Sharp Object, met zijn fantastische hoofdrolspeler Adams, is een portret van een beschadigde vrouw die woorden als pijn ziet, als vijand en vriend in de wereld waarin ze leeft.

Als je Sharp Object gaat bekijken, let dan ook op de woorden die Camille onderweg tegen komt. Op straat, in haar auto, op haar lichaam. Kun je van HBO deze kwaliteit verwachten? Ik denk het wel. De serie maakt pas in de laatste afleveringen korte metten met de afwachtende, ongeduldige kijker en laat deze vertwijfeld op de bank achter. Was dit nu een vreselijk of briljant einde? Na een nacht slapen weet ik het nog steeds niet. Ook niet of Amma (Eliza Scanlen, Home and Away) nu een naam is of een anagram voor mama?

[image-106504]

Is Camille’s leven verwoest door Adora Crellin, gespeeld door een onderkoelde Patricia Clarkson (Murder One)? Of speelt Camille een grotere rol in de verwoesting van haar leven dan we zien? Vragen waarop de kijker geen echt concreet antwoord krijgt. De terugblikken van de getraumatiseerde journaliste zijn bij tijd en wijle herkenbaar en ook totaal onduidelijk. Is dit wat ze heeft meegemaakt of wat ze gelooft te hebben meegemaakt? Helpt Det. Richard Willis (Chris Messina, The Mindy Project) haar of werkt hij haar tegen in het onderzoek in het bloedhete stadje Wind Gap?

It's safer to be feared than loved.

Het stadje waar iedereen elkaar kent en duidelijk nog graag wil leven in de tijd dat Noord en Zuid duidelijk gescheiden was, al zullen de bewoners dat bijna nooit openlijk toegeven. Dat Camille nog wat te verwerken heeft, lijkt duidelijk en dit wordt verteld in het tempo van de zweetdruppels die langzaam van de rug rollen. In een dergelijk tempo dat je voelt dat je het weg moet vegen, alleen blijven de druppels komen, hoe hard je het ook probeert. Hardnekkig en duidelijk aanwezig gaat het verhaal naar het einde van de acht afleveringen, waarbij in de allerlaatste aflevering alles in één keer zich lijkt te onthullen en ontvouwen.

En toch blijf ik met een knagend gevoel zitten als ik deze recensie schrijf. Of de serie is briljant en zou een tien verdienen, of de serie is allesbehalve briljant en is een één meer op zijn plek. Het briljante zit hem in het vertellen van het verhaal van Camille, waardoor ik volledig begrijp dat Adams heeft gezegd; 'eens maar nooit meer'. Er komt dus geen tweede seizoen om alles wat duidelijker te maken. Als kijker mag ik zelf bepalen wat het einde nu precies inhield. Een acht of negen zou de verhaalvertelling en Adams te kort doen maar een tien is echt teveel, dus toch maar een 9,5 voor een uitmuntende serie die weet hoe woorden kunnen worden gebruikt als wapen, scheidsrechter en helende, vernietigende en helpende hand.