Doctor Who - Seizoen 8
Lang, lang geleden vertelde een broer mij een keer over een serie; Doctor Who. Aangezien hij niet zo snel fan van een serie was, werd mijn interesse al snel gewekt. Het verhaal gaat over de "Doctor"; een buitenaards wezen, die door een samenloop van omstandigheden, besluit de mensen op aarde te gaan beschermen. Het wordt vaak bediscussieerd of de mensheid hier nou zo blij mee zou moeten zijn, aangezien hij ook schade aanricht met zijn onhandige gedrag soms.
Je houdt van de de Doctor of niet, daarom voelt het ook telkens als een onwijs, groot afscheid als de hoofdrolspeler van acteur wisselt. De acteur achter de Doctor, wisselt namelijk regelmatig na een aantal seizoenen net als James Bond. Seizoen acht begint met een nieuw gezicht, die niet erg fris en fruitig is. Peter Capaldi (World War Z) nam het stokje over van Matt Smith. Een rigoureuze overgang aangezien de leeftijd van deze twee heren nogal ver uit elkaar ligt. Dat terwijl ik nog aan het bijkomen was van de overgang van David Tennant (Broadchurch) naar Matt Smith (Party Animals).
Met zijn telefoon-box als ruimteschip om door tijd en ruimte te reizen, maakt Doctor Who telkens andere, aparte avonturen mee. Vaak wordt hij hierbij vergezeld door een gezelschap. Een van de mooiste dingen is dat er werkelijke, historische gebeurtenissen voorbij komen, die dan door toedoen van Doctor Who wel konden plaatsvinden. Soms maken ze het zo waarheidsgetrouw, dat ik het bijna nog echt zou geloven ook! De serie kan je een ander inzicht geven over bepaalde zaken, in mijn geval, heb ik vaak zon raakvlak met de serie, dat ik wil uitroepen; ”dat heb ik altijd al gedacht”! Om daarna tot het besef te komen dat Doctor Who gewoon goed verzonnen is of toch niet?
In het begin vind ik de nieuwe doctor niet leuk en telkens denk ik weer, nu hou ik ermee op. Toch groeit er ergens wel weer een band en de serie zit gewoon zo goed in elkaar, dat ik erbij blijf. Alhoewel ik met Peter Capaldi toch wel veel moeite heb, het lijkt namelijk alsof ze alles wat de Doctor zo goed maakt, even willen veranderen. Daarom hou ik ook zo niet van acteurswisselingen, omdat dat toch vaak te veel verandering met zich meebrengt. De makers van de serie houden hier natuurlijk rekening mee en dus zit er in de serie een stukje verwerkt zodat we het beter kunnen verwerken. Niet alleen de kijkers hebben namelijk moeite met de nieuwe dokter, maar ook zijn gezelschap "Clara Oswald" (Jenna Coleman, Victria). Sterker nog; de Doctor zelf moet ook enorm wennen aan zijn eigen gezicht!
In dit seizoen staat het dan ook centraal, dat de dokter is geregenereerd in een nieuw lichaam. Met name dit precieze, nieuwe gezicht heeft een doel. Een doel die de dokter zich weer opnieuw moet herinneren. Iedere regeneratie is een soort reboot voor de dokter, waardoor die op bepaalde vlakken wat onwennig in zijn schoenen staat. In seizoen acht is Clara Oswald niet zomaar een medereizigster meer, maar een ware aanwinst. Iets wat maar goed is, want vanwege het klungelige gedrag van de nieuwe dokter kan hij zo'n aanwinst goed gebruiken.
Van het volgende seizoen verwacht ik meer stabiliteit van de Doctor, dat hij went aan zijn eigen lichaam, dat hij weer de echte Doctor wordt. Ik verwacht meer familie voor de Doctor, meer informatie over zijn afkomst en zijn roots en ik verwacht meer Daleks en Cybermannen. Ook verwacht ik dat de serie nooit wordt uitgeroeid, iets wat de Daleks als aartsvijanden van de Doctor wel erg graag zouden willen. Dit maken ze hem ook regelmatig duidelijk met hun favoriete woordje;
Exterminate
Over de auteur, Liesbeth de Raaf
Al vanaf het eerste moment dat hij in de serie verscheen was het voor mij niet meer dan logisch dat dit de nieuwe Doctor was. Hij speelt hem geweldig, lekker Doctor-achtig en doet mij erg denken aan de klassieke serie. Wel ben ik het met je eens dat het 'nieuwe Doctor'-concept iets te lang wordt uitgerekt.
Waar ik echter een groot probleem mee heb, zijn de scripts. Er wordt weinig aandacht meer geschonken aan continuïteit en vooral in de finale is dat heel duidelijk zichtbaar. Sterke opbouw met een enigszins anticlimatisch tegenvallend einde. Daarnaast mist de samenhang tussen de afleveringen en daardoor wisselt de kwaliteit per aflevering heel erg. Dit seizoen sprongen er weinig afleveringen echt uit. De enige echt goede afleveringen vond ik Robot of Sherwood en Mummy on the Orient Express. De rest was aardig tot zeer matig.
Dit heeft onder anderen te maken met de showrunner, Steven Moffat. Hij heeft echt geweldige ideeën voor Doctor Who, en dat hebben we ook gezien. De story arcs van seizoenen 5 en 6 vond ik geweldig, net als een aantal losse afleveringen (Blink, The Empty Child). Maar hij probeert het steeds verder te pushen, en dan is de kans dat je keihard op je bek gaat des te groter. Als dat een keertje gebeurt, is het niet erg, maar het is inmiddels al drie keer achter elkaar gebeurd.
Seizoen 9 vond ik iets beter, onder anderen doordat het 'nieuwe Doctor'-element niet aanwezig is, en doordat de losse afleveringen sterker waren, maar helaas kampt het seizoen wel met dezelfde problemen.