Dicte is een Deense misdaadserie te zien op TV 2. De serie ging in première op 7 januari 2013.
Na haar scheiding verhuist Dicte Svendsen met haar tienerdochter Rose van Kopenhagen naar haar geboortestad Aarhus, om een nieuwe start te maken. Ze vindt er een baan als misdaadjournalist. Dankzij haar mensenkennis en betrokkenheid slaagt Dicte er in om gecompliceerde misdaden sneller op te lossen dan het lokale rechercheteam. Met rechercheur John Wagner ligt ze vaak in de clinch. Daarnaast probeert ze haar privéleven op orde te stellen. Het ontbreekt deze nieuwe crime serie, vijf boekverfilmingen gespreid over tien afleveringen, niet aan de kenmerkende Scandinavische spanning. Maar door de focus te leggen op thema’s als liefde en vriendschap, krijgt Dicte bovendien ook een ontroerende en grappige dimensie
Als je van Baantjer houdt dan zal Dicte je wel bevallen. Na de super Deense series als Borgen, Forbrydelsen slaan ze met Dicte de plank volledig mis...jammer!
Na 2 afleveringen te hebben gezien van het derde seizoen heb ik het gevoel dat deze serie beter gestopt was bij het einde van het tweede seizoen want dit is nog slechts een schim van wat de serie was.
Het is ten eerste een zeer voorspelbaar en mager verhaaltje dat er in deze twee afleveringen wordt opgehangen maar daarbij komt dan ook nog eens dat het al even mager is uitgevoerd en waarbij je enige plotwendingen, voor zover die naam waardig, ofwel van ver ziet aankomen of totaal ongeloofwaardig zijn.
Zo heeft Dicte, in een slechte poging om het geheel te doen kloppen, plots een rijke en chanteerbare papa en menen de makers dat hun kijkers zeer goedgelovig zijn en zich alles door de strot laten rammen.
Mocht er iemand zijn die het toch gelooft dat je in deze tijden van terreurdreiging eventjes op het vliegtuig stapt naar Syrië met twee koffers vol dollars, nodig ik deze persoon dringend uit om dat vooral zo snel mogelijk zelf even te proberen.
Maar stel voor je vertrekt wel even je decoder in voor de volgende 10 jaar of zo want het zou wel eens kunnen dat je anders een paar afleveringen van je favoriete series zal missen.
Zonder verder in detail te treden kan ik enkel maar stellen dat het begin van seizoen 3 gewoon teleurstellend is.
Dat mijn score voor deze serie nog zo hoog is komt enkel omdat ik steeds een score per seizoen geef en de eerste twee delen best te genieten waren.
Dat neemt echter niet weg dat Dicte's hoofd op mijn kapblok ligt en indien de serie zich in de volgende aflevering niet volledig herpakt gaat de stekker er onverbiddelijk uit.
Je moet de serie niet vergelijken met b.v. Borgen of the Killing.
Als je met die instelling kijkt, is het een prima serie.
Een beetje humor (vooral die stuntelige politie agent).
Heb deel 1, ga deel 2 zeker kopen.
Ik vond het ook geen topper helaas. Zo jammer dat ze vaak alleen op dingen afgaat en een beetje domme dingen doet. Onderhoudend, maar niet in mijn top 20.
is een goede serie maar ben het met leonietje eens, door haar eenzijdige actie is het wel eens irritant wat ze doet .
maar wederom een goede scandinavische serie
Als Scandinavische seriebedenker door het leven gaan moet toch wel haast ondragelijk zijn? Hoe kun je in godsnaam aan al die torenhoge verwachtingen voldoen? Ik zie de conversaties op willekeurige get-2-getta’s al voor me. “Øøøøh wåt lēūk, dūs jīj bedæënkt seriės vœör de kōst? Mœt īk dån ēēn bæëtje dėnkæn aan Borgen of tœch mēër in dæ stijl vån Arvingerne?”. Niet te doen. Maar net zoals dat niet elk ventje wat in de favelas tegen een zelfgemaakte bal van Gaffer tape trapt meteen de nieuwe Ronaldo is, tovert niet iedere Deense scriptschrijver op commando de nieuwe Bron|Broen of Forbrydelsen uit zijn of haar hoge hoed. Van dat laatste is Dicte het bewijs. Al bij het horen van de ietwat corny theme song weet je dat je hier met andere koek te maken hebt. Geen vieze koek, maar ook zéker niet die lekker plakkerige ontbijtkoek met een dikke laag roomboter en kandijsuiker langs de randen voor wat extra crunch.
Misdaadjournalist Dicte is één van die 36,2% die hun huwelijk niet tot het bittere eind uit kunnen zitten. Als de boel op de klippen loopt besluit ze in Kopenhagen de deur achter zich te trekken en terug te keren naar haar geboortestad Aarhus. “Maar wat moet ze daar dan? In dat hele Aarhus is toch geen reet te beleven”, hoor ik je denken. Nou, dat ligt dus wat genuanceerder. Vanaf het moment dat Dicte de eerste verhuisdozen uit de verhuiswagen tilt, valt de één na de andere in Aarhus dood neer. Mooi, want daar kan Dicte dan weer over schrijven en met die artikelen kan ze de huur betalen. Het is niet allemaal happy ever after, want Dicte heeft nog wat lijken in de kast en die rollen naarmate de serie vordert één voor één uit de kast.
Als je groot liefhebber én afnemer bent van Scandinavisch produkt, dan kun je deze prima in je verzameling bijschrijven. Moet je nog je eerste stappen zetten in Deens en Zweeds luilekkerland, dan zou ik eerst beginnen met kunststukjes als Borgen, Bron|Broen, Arvingerne en Forbrydelsen voordat je hier tijd voor vrij gaat maken in je drukke agenda.