The Lowdown draait om Lee Raybon, gespeeld door Ethan Hawke. Ik wilde The Lowdown heel graag goed vinden. Een serie met Ethan Hawke, geschreven en geregisseerd door Sterlin Harjo, gesitueerd in Tulsa en aangekondigd als een neo-noir over waarheid en macht, dat is bijna een checklist van alles waar ik gevoelig voor ben. En eerlijk is eerlijk, in afzonderlijke momenten ís The Lowdown ook fascinerend, boeiend, raadselachtig, scherp en uitgesproken eigenzinnig. Maar hoe langer ik keek, hoe sterker het gevoel werd dat de serie te verliefd is op haar eigen chaos.
De serie vraagt van de kijker dat Raybons obsessie fascinerend blijft
The Lowdown draait om Lee Raybon, gespeeld door Ethan Hawke, een eigenwijze burgerjournalist uit Tulsa die zijn boekenwinkel vooral gebruikt als front voor zijn echte passie, het opsporen van verborgen waarheden. Wanneer een invloedrijke zakenman overlijdt vlak nadat Lee een kritisch artikel over hem heeft gepubliceerd, wordt hij meegesleurd in een gevaarlijk web van corruptie, machtsspelletjes en familiegeheimen. Terwijl hij steeds dieper graaft, probeert hij zijn privéleven, zijn dochter Francis (Ryan Kiera Armstrong) en zijn ex-partner Samantha (Kaniehtiio Horn) enigszins in balans te houden. Maar zijn obsessieve zoektocht naar de waarheid raakt alles om hem heen, en al snel blijkt dat juist die waarheid het grootste risico vormt.
Hawke speelt Raybon als een journalist die geobsedeerd is door het blootleggen van macht en zichzelf trots een “truthstorian” noemt. Lee is geen afstandelijke observator, de waarheid voelt bij hem bijna als persoonlijk bezit. Hij jaagt conflicten na met dezelfde felheid waarmee hij ze analyseert, wat momenten van spannende televisie oplevert, maar ook frictie creëert. Soms is het intrigerend, soms vermoeiend, en het laat pijnlijk duidelijk zien hoe dun de grens is tussen gedrevenheid en zelfdestructie.
Toch vormt Raybon zelf het grootste struikelblok. Hawke speelt hem met volle overtuiging, maar het personage is consequent chaotisch, waardoor ontwikkeling nauwelijks voelbaar is. Hij is altijd moe, altijd boos, altijd overtuigd van zijn eigen gelijk. Het voelt als een bewuste studie van een man die zichzelf langzaam ondermijnt, maar echte zelfreflectie blijft uit. De serie vraagt van de kijker dat Raybons obsessie fascinerend blijft, terwijl die eigenlijk destructief en egoïstisch is. Zijn relaties lijden eronder, zijn omgeving raakt beschadigd, maar The Lowdown blijft hem presenteren als iemand die simpelweg te veel ziet om normaal te functioneren.
Tulsa als setting is één van de sterkste elementen. Je voelt dat Sterlin Harjo de stad kent en begrijpt. De geschiedenis, de sociale verhoudingen en het diepgewortelde wantrouwen tegenover instituties zijn op natuurlijke wijze aanwezig. Tegelijkertijd blijft die context vaak meer sfeer dan inhoud. Thema’s als macht, klasse en historische schuld worden aangestipt, maar zelden echt uitgewerkt. Alsof de serie liever suggereert dan doorpakt, uit angst haar eigen geheimzinnigheid prijs te geven. De stad wordt zo bijna een personage op zich, maar een personage dat meer vragen oproept dan antwoorden biedt.
Het is een serie die nieuwsgierigheid prikkelt
Ook de toon van The Lowdown begon mij steeds meer tegen te staan. De serie probeert tegelijk een duistere thriller, kritisch drama en donkere humor te zijn, maar die mix voelt niet altijd stevig. Sommige scènes zijn scherp en raak, andere lijken juist krampachtig eigenzinnig, alsof de serie zichzelf per se interessant wil voordoen. Daardoor verslapte mijn aandacht steeds sneller. Dat betekent niet dat The Lowdown mislukt is. Integendeel, sommige afleveringen en scènes blijven hangen, vooral wanneer de serie vertraagt en vertrouwt op stilte, blikken en ongemakkelijke gesprekken. In die momenten laat Hawke zien hoeveel kracht hij uit minimale middelen kan halen.
The Lowdown nodigt uit tot nadenken, maar beloont dat niet altijd, het laat vragen achter die onbeantwoord blijven en keuzes die onbevredigend voelen. Misschien is dat precies de bedoeling. Voor mij blijft echter vooral hangen dat de serie meer gefascineerd is door het concept van waarheid dan door wat die werkelijk betekent voor mensen. Het is een serie die nieuwsgierigheid prikkelt, maar net zo vaak op de proef stelt, en die zowel bewondering als irritatie kan oproepen.
Over de auteur, Richard
Richard is 54 jaar jong en geboren en getogen in Maastricht. Al meer dan dertig jaar deelt hij zijn leven met zijn vrouw. Overdag werkt hij fulltime, meestal tot laat, en pas in de nachtelijke uurtjes begint zijn eigen kleine ritueel, het afschakelen met een aflevering… of twee… van zijn favoriete series. Vroeger was hij een echte filmliefhebber, iemand die urenlang kon verdwijnen in één verhaal. Maar de laatste jaren is hij volledig verleid door de wereld van series. Binge-waardig, eindeloos, en altijd nog één aflevering verder. Omdat hij abonnementen heeft op bijna alle streamingdiensten die bestaan, lijkt het soms alsof hij in een digitaal doolhof leeft. Zó veel aanbod dat je soms geen idee hebt waar je moet beginnen, de ultieme luxe, maar ook een vloek. Want hoe kies je nog iets als alles overal tegelijk verschijnt? En toch blijft Richard zoeken. Niet alleen naar de grote titels waar iedereen het over heeft, maar vooral naar de verborgen pareltjes, die minder bekende series die onverwacht raken, verrassen, of blijven hangen. Want juist daar, in de hoekjes van het aanbod, vindt hij vaak de mooiste verhalen.
