Scarpetta

Spannend, goede serie. Geen fan van Nicole, maar went. Af en toe wel grappig, zeker de dramazus. Je blijft kijken. Het stoort niet dat er telkens geschakeld wordt tussen twee tijdzones. Het vult goed aan en hierdoor snap je ook steeds meer hoe het leven is gelopen...

Mijn eerste indruk na vier afleveringen is dit: goed geacteerd, maar een beetje warrig in beeld gebracht. Het is even wennen aan flashbacks over drie tijdperken (jaren '70, 1998 en heden). De slachtoffers en hun lot raakten me echt, wat niet altijd het geval is bij dit soort reeksen. En ook; Jamie Lee Curtis is onvoorstelbaar irritant in de eerste twee afleveringen, want ze vertolkt Scarpetta' 's zus en die heeft duidelijk een narcistische persoonlijkheid, dus het kan de actrice niet worden aangewreven dat ze zo irritant doet (grijns). Godzijdank wordt dit beter vanaf de aflevering waar ze in gesprek raakt met een AI die haar ego streelt. Hilarische scene!

Ik moet zeggen dat aflevering drie me over de streep trok, meer bepaald Rose McEwen (Kay Scarpetta in 1998) die de pannen van het dak speelde en me finaal in het verhaal zoog. Vanaf dan wilde ik eigenlijk niet meer stoppen met kijken, ook niet na bedtijd. Niettemin vind ik dat Scarpetta het van de sfeer moet hebben, want zodra je mee bent begint het pas op te vallen hoe goed alles is; de regie, de muziek (heel goeie soundtrack), het acteren, de dialogen en het boek zelf waarschijnlijk. De brontekst.

Twijfelachtige start dus, maar voor ik het wist zat ik me al op een tweede seizoen te verheugen.