Fresh Meat - Seizoen 1
In een studentenhuis ergens in Manchester wonen zes studenten. Nummer één gebruikt net iets teveel drugs, nummer twee vindt zichzelf heel populair, nummer drie is veel te braaf, nummer vier is ronduit vreemd, nummer vijf valt op foute types en nummer zes is nog enigszins normaal. In Fresh Meat volgen we deze zes studenten terwijl ze hun studie, maar vooral elkaar proberen te overleven. Origineel? Niet echt. Vermakelijk? Dat wel.
Series als Fresh Meat zien we vaker op het Britse Channel 4; karakterdrama over jonge mensen gecombineerd met taboethema’s en een hoop gênante en zwartgallige humor. We zagen het ook in series als Skins, Shameless, Misfits en Scrotal Recall. Aan liefhebbers van deze series kan ik Fresh Meat zeker aanraden. Mocht wat ik hier net noemde je nou niet helemaal trekken, dan kun je Fresh Meat gerust overslaan. Hoewel er weinig mis mee is, is de kwaliteit wel minder dan bijvoorbeeld Misfits.
Als student word je bij aankomst op de universiteit toch een beetje in het diepe gegooid. Alles is nieuw en je moet het zelf maar uitzoeken. Maar zodra je een paar vakken hebt gehad en je aan het nieuwe leven gewend bent, dan gaat het toch wel lekker. Zo voelt het begin van Fresh Meat voor de kijker ook aan. De kennismaking met het zestal verloopt moeizaam en vreemd, maar alles begint langzaam vertrouwd te raken. Als je er na afloop op terugkijkt, dan is het eigenlijk best wel een leuke, maar veel te kort durende ervaring.
De karakterisering van de hoofdrolspelers gebeurt vooral via karikaturen en extreem uitvergrote trekken. De excentrieke Howard (Greg McHugh) is extra excentriek, de brave Josie (Kimberley Nixon) is extra braaf en de onverschillige Vod (Zawe Ashton) is extra onverschillig, en dit werkt zeker. De wisselwerking tussen de verschillende personages is daardoor duidelijk en fijn om te zien. Vooral Vod en Oregon (Charlotte Ritchie) zijn samen sterk. De jonge cast is relatief onbekend, maar wel sterk. Zawe Ashton springt er het meeste uit. Ze weet heel goed dat dunne laagje van een harde, onverschillige blower bovenop de kwetsbare binnenkant van haar karakter te plaatsen.
Sommige verhaallijnen werken beter dan andere. Het is duidelijk dat Josie en Kingsley (Joe Thomas) en hun verhaallijn de rode draad vormen. Toch is hun gekibbel lang niet zo interessant als Howards escapades, of JP (Jack Whitehall) die indruk probeert te maken op de corpsballen. Het hoogtepunt is echter de geheime affaire tussen Oregon en haar docent Tony (Tony Gardner), die voor zowel ongemakkelijke humor (Oregon die aanbelt om ‘de oven schoon te maken,’ waarna Tony’s vrouw opendoet en haar flink laat boenen, om na afloop op te merken dat de koelkast ook wel aan een beurt toe is) als sterk drama (de vriendschap tussen Oregon en Vod die op de proef wordt gesteld) zorgt.
Verder is de humor ook een belangrijke factor. Als je de grappen van Misfits en soortgelijke series kunt waarderen, dan zullen de grollen van Fresh Meat je ook wel bevallen. Gênante situaties rondom seks en grappen over politiek incorrecte onderwerpen voeren de boventoon. Een persoonlijk favoriet momentje is een discussie tussen Zod en Oregon over waar ze tijdens een studentenprotest een zak bloed tegenaan willen gooien. Ook de pogingen van Howard om te infiltreren bij ‘normale’ mensen zijn ontzettend geslaagd. Niet elke grap komt echter even goed aan. Met het gegeven dat er een 'onzichtbare' huisgenoot woonde, hadden de schrijvers veel goeds kunnen doen, maar de aanloop naar de daadwerkelijke grap is dermate onzorgvuldig, dat hij niet lekker aankomt.
Het kost wat tijd om er lekker in te zitten, en het mag dan niet de kwaliteit van Misfits of Skins hebben, toch is het vermakelijke kost. Het eerste seizoen telt acht afleveringen van ongeveer 40 minuten, dus als je op een regenachtige zaterdag- of zondagmiddag weinig te doen hebt, kun je gerust het eerste seizoen van Fresh Meat erdoorheen jagen. In totaal zijn er vier seizoenen gemaakt die allemaal op Netflix staan. Als jullie nu allemaal aan het eerste seizoen gaan beginnen, dan ga ik alvast genieten van seizoen twee.
Series als Fresh Meat zien we vaker op het Britse Channel 4; karakterdrama over jonge mensen gecombineerd met taboethema’s en een hoop gênante en zwartgallige humor. We zagen het ook in series als Skins, Shameless, Misfits en Scrotal Recall. Aan liefhebbers van deze series kan ik Fresh Meat zeker aanraden. Mocht wat ik hier net noemde je nou niet helemaal trekken, dan kun je Fresh Meat gerust overslaan. Hoewel er weinig mis mee is, is de kwaliteit wel minder dan bijvoorbeeld Misfits.
Als student word je bij aankomst op de universiteit toch een beetje in het diepe gegooid. Alles is nieuw en je moet het zelf maar uitzoeken. Maar zodra je een paar vakken hebt gehad en je aan het nieuwe leven gewend bent, dan gaat het toch wel lekker. Zo voelt het begin van Fresh Meat voor de kijker ook aan. De kennismaking met het zestal verloopt moeizaam en vreemd, maar alles begint langzaam vertrouwd te raken. Als je er na afloop op terugkijkt, dan is het eigenlijk best wel een leuke, maar veel te kort durende ervaring.
Het begint moeizaam en vreemd, maar als je er na afloop op terugkijkt, is het eigenlijk een best leuke, maar veel te kort durende ervaring
De karakterisering van de hoofdrolspelers gebeurt vooral via karikaturen en extreem uitvergrote trekken. De excentrieke Howard (Greg McHugh) is extra excentriek, de brave Josie (Kimberley Nixon) is extra braaf en de onverschillige Vod (Zawe Ashton) is extra onverschillig, en dit werkt zeker. De wisselwerking tussen de verschillende personages is daardoor duidelijk en fijn om te zien. Vooral Vod en Oregon (Charlotte Ritchie) zijn samen sterk. De jonge cast is relatief onbekend, maar wel sterk. Zawe Ashton springt er het meeste uit. Ze weet heel goed dat dunne laagje van een harde, onverschillige blower bovenop de kwetsbare binnenkant van haar karakter te plaatsen.
Sommige verhaallijnen werken beter dan andere. Het is duidelijk dat Josie en Kingsley (Joe Thomas) en hun verhaallijn de rode draad vormen. Toch is hun gekibbel lang niet zo interessant als Howards escapades, of JP (Jack Whitehall) die indruk probeert te maken op de corpsballen. Het hoogtepunt is echter de geheime affaire tussen Oregon en haar docent Tony (Tony Gardner), die voor zowel ongemakkelijke humor (Oregon die aanbelt om ‘de oven schoon te maken,’ waarna Tony’s vrouw opendoet en haar flink laat boenen, om na afloop op te merken dat de koelkast ook wel aan een beurt toe is) als sterk drama (de vriendschap tussen Oregon en Vod die op de proef wordt gesteld) zorgt.
Gênante situaties rondom seks en grappen rondom politiek incorrecte onderwerpen voeren de boventoon
Verder is de humor ook een belangrijke factor. Als je de grappen van Misfits en soortgelijke series kunt waarderen, dan zullen de grollen van Fresh Meat je ook wel bevallen. Gênante situaties rondom seks en grappen over politiek incorrecte onderwerpen voeren de boventoon. Een persoonlijk favoriet momentje is een discussie tussen Zod en Oregon over waar ze tijdens een studentenprotest een zak bloed tegenaan willen gooien. Ook de pogingen van Howard om te infiltreren bij ‘normale’ mensen zijn ontzettend geslaagd. Niet elke grap komt echter even goed aan. Met het gegeven dat er een 'onzichtbare' huisgenoot woonde, hadden de schrijvers veel goeds kunnen doen, maar de aanloop naar de daadwerkelijke grap is dermate onzorgvuldig, dat hij niet lekker aankomt.
Het kost wat tijd om er lekker in te zitten, en het mag dan niet de kwaliteit van Misfits of Skins hebben, toch is het vermakelijke kost. Het eerste seizoen telt acht afleveringen van ongeveer 40 minuten, dus als je op een regenachtige zaterdag- of zondagmiddag weinig te doen hebt, kun je gerust het eerste seizoen van Fresh Meat erdoorheen jagen. In totaal zijn er vier seizoenen gemaakt die allemaal op Netflix staan. Als jullie nu allemaal aan het eerste seizoen gaan beginnen, dan ga ik alvast genieten van seizoen twee.
Over de auter, Hessel Hoekstra
![Hessel Hoekstra](https://cdn.myseries.tv/img/avatars/39157-avatar.jpg)
Hessel is bioloog en kan vol passie vertellen over planten, dieren en alles wat leeft. Waar hij ook veel over kan vertellen zijn series. Als recensent voor MijnSerie kan hij zijn liefde voor series uitstekend combineren met zijn passie voor schrijven. Hij houdt van series van alle genres uit alle landen, maar heeft een zwak voor Britse series. Zijn favoriete series zijn Doctor Who, His Dark Materials en Line of Duty. Zijn favoriete boom is de zomereik.
Bekijk profiel van Hessel Hoekstra