Anne Rice's Talamasca: The Secret Order

De serie volgt Guy Anatole, een jonge rechtenstudent die plotseling wordt binnengehaald door de Talamasca, een eeuwenoude, geheime organisatie die alles onderzoekt wat niet menselijk is. Vampiers, heksen, entiteiten die zich normaal verborgen houden, de Talamasca observeert ze, noteert ze en bewaakt hun bestaan alsof het geheime staatsdossiers zijn. Het is geen heldhaftige club en ook geen strijdmacht, maar eerder een schimmige inlichtingendienst waar stilte, regels en achterdocht centraal staan.

Guy wordt undercover ingezet omdat iemand binnen de organisatie informatie lijkt door te spelen naar bovennatuurlijke partijen. Terwijl hij zijn weg probeert te vinden door eindeloze archieven, gesloten deuren en collega’s die vaak meer weten dan ze zeggen, ontdekt hij dat de Talamasca veel duisterder en gelaagder is dan hij had verwacht. Sommige geheimen worden zo zorgvuldig bewaakt dat zelfs de eigen leden ze niet mogen kennen en sommige dossiers blijken gevaarlijker dan de wezens waarover ze gaan.

Talamasca: The Secret Order is geen serie die je omver blaast, maar wel eentje die langzaam steeds meer grip op je krijgt. Wat mij vooral opviel, is hoe de serie niet probeert te imponeren met grote effecten of bombastische plotwendingen, maar juist met sfeer, stilte en dat steeds aanwezige gevoel dat er meer speelt dan je ziet. Het is bedachtzaam, mysterieus en soms ook frustrerend traag, maar vreemd genoeg hoort dat tempo precies bij de wereld die Talamasca probeert te openen.

Als je houdt van geheimzinnige organisaties, trage ontrafelingen en werelden met veel verborgen lagen, dan heeft Talamasca genoeg om je nieuwsgierig te maken. Voor mij was vooral de combinatie van het rustige verteltempo en die onderhuidse spanning de reden dat ik bleef kijken. Het is een serie die misschien niet meteen je hart verovert, maar wel je aandacht vasthoudt op een manier die je niet helemaal kunt uitleggen.

In het begin saai maar naar t einde wel spannend