Toen ik op deze wereld werd gezet had je nog maar twee zenders en bijna geen kleur (voor de jeugdige onder ons: ja echt waar!). Op vaste avonden en tijden kwam er sport, journaal, een toneelstuk, film, opera of operette en een spelshow. En uiteraard elke avond de dagsluiting met Simon Carmiggelt, een dominee of pastoor. Populaire series waren in die tijd Ja Zuster, Nee Zuster, Farce Majeure en de Fabeltjeskrant. Iedereen keek en ze vonden het allemaal even prachtig. Swiebertje was mateloos populair en iedereen die de serie heeft gezien kan zich met pijn in het hart vast de laatste aflevering nog wel herinneren. Sinds de kleurentelevisie en commerciële televisie is er veel veranderd. De kijker is veeleisender geworden. Als we nu kijken naar Star Trek en je ziet bijna de touwtjes aan de Enterprise hangen weet je dat we een heel eind zijn gekomen.
Nu willen we spanning, kwaliteit, muziek, actie, dialogen en het moet nog ergens over gaan ook. In de tijd van Star Trek hoorde ik niemand zeggen: “Wat ongeloofwaardig”. Toen Dagboek van een Herdershond, De Fabriek of De Kleine Waarheid werd uitgezonden was het stil op straat. De volgende dag had iedereen het over die ene aflevering. Nu zetten we de televisie na vijf minuten uit als iets niet meteen boeit. Of het moet ‘geloofwaardig’ zijn. Onze smaak is dus duidelijk in de loop der jaren enorm veranderd. We stellen ook veel meer eisen. Netflix, HBO en streaming is heel normaal. Sommige series worden gemaakt om binge-watching mogelijk en makkelijker te maken. Sommige series moeten ook eenvoudig te volgen zijn zodat we tijdens het kijken kunnen whappen, twitteren of facebooken.
Copyright: Mandy Gelling
Ook het einde van een serie moet altijd in het straatje van de kijker passen. Toen Dexter afgelopen was liep het internet vol met boze reacties. Maar toen Breaking Bad was afgelopen was iedereen blij. En begrijp me niet verkeerd, ik snap dat als ik iedereen zeg, er een heleboel mensen zijn die dat niet vonden of vinden.Zoveel mensen, zoveel meningen. Ook op MijnSerie.nl lopen de emoties soms hoog op omdat iemand een twee geeft terwijl een ander vindt dat absoluut niet kan, of als iemand een tien geeft wordt dat door weer iemand anders bijna misdadig gevonden. We zijn dus sinds de jaren ’60 en ’70 een heel eind gekomen, maar daardoor ook vreselijk verwend. We willen niet dat series eindigen, of we willen juist dat een serie na de eerste aflevering al meteen stopt.
Maar er is één ding wat we allemaal willen, vermaakt worden. Voor de één houdt dat in Goede Tijden, Slechte Tijden, voor weer een ander True Detective en voor nog een ander is dat The Walking Dead. We stellen allemaal bepaalde eisen aan een serie. Mijn man kan zonder kromme tenen naar The Following kijken, ik dus niet. Onze dochter vindt Revolution geweldig, mijn man en ik vinden het maar zo zo. Arrow is een verborgen pleziertje en naar House of Cards kan mijn moeder niet kijken. En zo blijft deze recensent ook maar een mens en zal die ook als kijker met de dag meer en beter willen, en eisen. De televisiemakers zullen dus met beter en meer moeten komen om de kijker tevreden te houden en zal soms een uitglijder maken. Zo nu en dan is zo´n slechte serie stiekem helemaal zo slecht nog niet.
Daarom ben ik zo blij met series als House of Cards, Broadchurch, Orange is the New Black, Hannibal, Bates Motel, Person of Interest, The Blacklist (al is niet iedereen het daarmee eens), Sherlock en Revenge. Volgens mijn bescheiden mening nemen deze series de kijker serieus en is de kwaliteit enorm hoog qua muziek, beeld, acteurs, script, plot en dialogen. Dus dan vergeven we de makers maar voor Hostages, Zero Hour, Cult en de vele andere series die gemiddeld of slechter zijn.
Waarom kijken we graag naar dood en eten? Ik zal daar in mijn volgende column op terugkomen.
Met verwende groet,
Mandy