Widow's Bay - Seizoen 1

Widow's Bay een klein eiland waar een eeuwenoude vloek de bevolking in de greep houdt.

Het gebeurt niet vaak dat ik het écht jammer vind dat ik een serie niet in één keer kan bingen. Maar Widow's Bay? Die had ik met liefde in één ruk uitgekeken. Vanaf minuut één zat ik er volledig in. Verslaafd is misschien een groot woord... maar ook weer niet helemaal. Die dubbele openingsaflevering voelde dan ook als een cadeautje. Daarna zat ik iedere woensdag klaar voor een nieuwe dosis mysterie. Widow's Bay probeert je niet voortdurend de stuipen op het lijf te jagen, maar kiest voor iets dat veel effectiever is: een constante onderhuidse spanning. Zo'n typische Stephen King-sfeer waarbij je voelt dat er iets niet klopt, zonder precies te kunnen aanwijzen wat. En juist dat gevoel maakt de serie zo verslavend.

Het verhaal speelt zich af op Widow's Bay, een afgelegen eiland zo'n 65 kilometer voor de kust van New England. Je komt er alleen met de boot en zodra je voet aan wal zet, begrijp je meteen dat dit geen doorsnee gemeenschap is. De bewoners zijn excentriek, eigenwijs en precies zo kleurrijk als je hoopt bij een plek als deze.

Toch heeft het eiland een probleem: er komen nauwelijks toeristen. En hoe charmant een rijke geschiedenis ook is, daar betaal je de rekeningen niet mee. Burgemeester Tom Loftis (Matthew Rhys) wil daar verandering in brengen. Zijn plan is simpel: een journalist uitnodigen die een positief artikel schrijft en zo nieuwe bezoekers aantrekt. Een prima idee, ware het niet dat niet iedereen op het eiland het belang ervan lijkt in te zien. Waar Tom vooruit wil, lijkt een aantal inwoners vooral stil te willen blijven staan.

De bewoners zijn excentriek, eigenwijs en precies zo kleurrijk als je hoopt bij een plek als deze.

Eén van de grootste dwarsliggers is Wyck (Stephen Root). Ooit was hij burgemeester, nu staat hij vooral bekend als de dorpsgek. Tenminste, zo wordt hij door de meeste bewoners gezien. Wyck strooit kwistig met onheilspellende voorspellingen en waarschuwingen over naderend onheil. Niet bepaald bevorderlijk voor de sfeer. Tom doet zijn uiterste best om hem buiten spel te zetten, maar hoe meer hij Wyck probeert te negeren, hoe duidelijker het wordt dat de man misschien meer weet dan hij laat merken.

Dat geldt trouwens voor bijna iedereen op het eiland. De bewoners lijken stuk voor stuk geheimen met zich mee te dragen, maar niemand staat te springen om die te delen. Een van die geheimen draait om Patricia (Kate O'Flynn), Toms loyale rechterhand. Al jaren vertelt zij dat ze oog in oog heeft gestaan met de Boogeyman. Omdat meerdere klasgenoten destijds werden vermoord, is haar verhaal nooit helemaal verdwenen, maar serieus genomen wordt het ook niet. Patricia groeide op met wantrouwen, spot en ongeloof. Dat er ooit een seriemoordenaar actief was op het eiland staat vast. Of haar versie van de gebeurtenissen klopt, is een heel ander verhaal.

Wanneer de eilandbewoners Tom uitdagen om een nacht door te brengen in de plaatselijke herberg, gaat hij de uitdaging aan. Hij moet in de beruchte kamer van de kapitein verblijven. Volgens de legende vermoordde die daar zijn hele gezin nadat hij zijn verstand verloor. Je voelt natuurlijk meteen aankomen dat dit geen ontspannen avond wordt.

Op papier volgt Widow's Bay inderdaad veel bekende genre-elementen.

Vanaf dat moment begint de serie langzaam maar zeker op stoom te komen. Tom wordt geconfronteerd met steeds vreemdere gebeurtenissen en moet uiteindelijk erkennen dat er misschien toch meer aan de hand is dan hij dacht. Tot zijn eigen frustratie heeft hij daarbij de hulp van Wyck nodig. Samen met Patricia gaat hij op zoek naar de waarheid achter de geschiedenis van het eiland, terwijl steeds meer puzzelstukjes op hun plaats lijken te vallen.

Misschien denk je nu: dit klinkt behoorlijk voorspelbaar. Heeft het nog wel zin om te kijken? En eerlijk: op papier volgt Widow's Bay inderdaad veel bekende genre-elementen. Je hebt de scepticus, de gelovige, de zonderling die meer weet dan hij vertelt en een gemeenschap die hardnekkig vasthoudt aan haar geheimen.
Toch weet de serie daar iets eigens van te maken. Vooral omdat je als kijker voortdurend het gevoel hebt dat er nog iets groters achter schuilgaat. Waar veel mysterie-series hun kaarten te snel op tafel leggen, houdt Widow's Bay juist genoeg achter om nieuwsgierig te blijven. En misschien is dat wel de grootste verrassing.

Ondanks de heksen, moorden, duistere legendes en bloederige scènes heb ik vooral ontzettend veel plezier gehad. De serie zit vol gitzwarte humor die precies op de juiste momenten wordt ingezet. Niet flauw of overdreven zoals in Scream Queens, maar scherp, droog en vaak onverwacht grappig.
Widow's Bay wist mij vanaf de eerste minuut te grijpen en liet daarna niet meer los. Dat gebeurt niet vaak. Daarom hoop ik dat er snel weer zo'n serie langskomt die me iedere week opnieuw ongeduldig laat wachten op de volgende aflevering.