Veronika - Seizoen 2

De sterke opbouw van het tweede seizoen van Veronika wordt teniet gedaan door een ietwat afgeraffeld einde

Politieagente Veronika worstelt na het eerste seizoen met haar visioenen. Door onbegrip durft ze niet openbaar toe te geven dat ze deze visioenen heeft. Door dit diep weg te stoppen krijgt ze andere problemen. Haar geestelijke gesteldheid holt achteruit. Haar privéleven staat na de gebeurtenissen in het eerste seizoen compleet op haar kop. De moeizame relatie met haar man en de beperkingen op het bezoeken van haar kinderen maken de situatie voor Veronika alleen maar erger. Wanneer haar zoon vertelt dat hij ook visioenen heeft drukt Veronika hem op het hart dit voor zichzelf te houden. Wanneer dit niet lukt wordt de situatie er nog penibeler op.

Door haar slechte toestand start Veronika voorzichtig op bij haar werk. Ze start officieel aan bureauwerkzaamheden. Wanneer er een man het politiebureau binnenloopt die bekend zijn vrouw te hebben vermoord wordt Veronika al snel onderdeel van het onderzoek. Er blijkt (natuurlijk) veel meer aan de hand dan in eerste instantie gedacht. Dat heeft ook weer haar weerslag op haar mentale gesteldheid. Dat dit een negatief effect heeft op haar privéleven is snel duidelijk.

Dit seizoen leunt sterk op het uitstekende acteerwerk van Alexandra Rapaport.

Veronika weet zes afleveringen lang goed de spanning op te bouwen. Haar visioenen en in mindere mate die van haar zoon zorgen voor een sinistere sfeer. Het helpt om de moordzaak verder te doorgronden, maar het gaat ten koste van Veronika zelf. Haar privésituatie wordt er nog complexer door. Zeker omdat ze nog steeds niet de juiste manier gevonden heeft om met haar gave om te gaan. Het voelt nu, mede door de reacties in haar omgeving, nog als iets negatiefs. Er is slechts één collega die in haar geloofd, maar door haar gedrag brengt ze zichzelf constant in de problemen. Het helpt niet als blijkt dat die bevriende collega een relatie heeft met hun baas.

Dit seizoen leunt sterk op het uitstekende acteerwerk van Alexandra Rapaport. Dit acteren vraagt iets heel anders dan het relatief luchtige Morden i Sandhamn (The Sandhamn Murders) of Heder. Veronika lijkt er per aflevering steeds slechter uit te zien. Haar verwardheid en onvermogen haar gave te doorgronden is zichtbaar in het acteren en haar uiterlijk. Donkere ogen, een verwarde houding en soms onvoorspelbaar gedrag. Aan de andere kant is haar vasthoudendheid en vermogen om anders naar de zaak te kijken een belangrijke reden dat er voortgang geboekt wordt in de moordzaak. Dat ze daardoor dingen doet die niet gebruikelijk zijn helpt haar persoonlijk juist weer meer in de problemen.

Door de spannende opbouw lijkt dit seizoen hoge ogen te gooien.

Door de spannende opbouw lijkt dit seizoen hoge ogen te gooien. De moordzaak heeft namelijk niet te lijden onder het verhaal van het hoofdpersonage. Ook daarin zit diepgang en verschillende lagen. Het blijft lang de vraag wat er gebeurd is. De plotwisselingen zitten goed in elkaar. Tot het einde. Dan voelt de uitkomst als te snel afgeraffeld en iets te voorspelbaar. Hier had gevoelsmatig wat meer in gezeten. Blijft echter staan dat Veronika een behoorlijk eigenzinnige serie is. Het derde seizoen is inmiddels begonnen. Ondanks het lichtelijk teleurstellende einde van dit seizoen kijk ik daar weer reikhalzend naar uit.