Kan Liam Hemsworth de laarzen van Henry Cavill vullen? En haalt dit nieuwe seizoen van The Witcher eindelijk het niveau dat het verdient? Vooruit, laten we beginnen met het zuur, dan ronden we af met het zoet. In de Chinese keuken is dat een prima combinatie. Misschien werkt het hier ook.
Een deel van de kijkers zal, zoals ik, The Witcher alleen kennen van de games, zoals The Witcher 3: Wild Hunt. Een game is een compleet ander medium dan een tv-serie. De rol van de gamer is actiever dan de seriekijker. Het tempo is anders en details hebben vaak de functie om de gamer te laten vorderen in zijn of haar queeste.
The Witcher als tv-serie is mogelijk alleen maar echt te volgen voor wie de boeken van Andrzej Sapkowski heeft gelezen. En dan nog meer dan eens. De avonturen van Witcher Geralt of Rivia, Yennefer van Vengerberg en prinses Ciri worden met het seizoen complexer en, het moet mij van het hart, verwarrender. Toegegeven, er zijn genoeg momenten met magie, actie en intrige. Toch komt de verhaallijn nooit lekker duidelijk op gang.
De manier waarop scenes soms gemonteerd zijn, helpt daarbij niet. Maar het grootste probleem met The Witcher is dat de makers hun best doen om de hele wereld van Geralt in beeld te brengen. Daarbij wordt ook alles dat de andere hoofdpersonen en bijrollen meemaken soms uitgebreid verteld. In de eerste vier seizoenen praten we dan al over meer dan vijftig personen! Tel de indrukwekkende hoeveelheid landen, plaatsnamen en lokale heersers erbij op en je hebt een schrift met aantekeningen nodig om alles bij te houden.
We kijken doorgaans series voor ons vermaak. In de streamingdiensten is plaats voor ‘popcorn-series’ waarbij je zonder nadenken kunt genieten van de getoonde gebeurtenissen. Er is ook plaats voor slimme thrillers en detectives die je brein aan het werk zetten. Maar altijd moeten deze series onderhoudend zijn. Zodra ze te traag, te complex of ronduit onzinnig worden, haken veel kijkers af.
The Witcher is soms zeer onderhoudend en soms erg traag, op het slome af
De scriptschrijver moet het bronmateriaal in een behapbare vorm gieten. Hier heeft Lauren Schmidt Hissrich zich een beetje verslikt. Misschien in opdracht van Netflix, misschien uit eigen enthousiasme. Het resultaat is een serie die je een paar keer moet bekijken om alle intriges en personages goed te begrijpen.
De vraag is of je dat wilt. Want eerlijk is eerlijk, The Witcher is soms zeer onderhoudend en soms erg traag, op het slome af. Menig scene gaf mij een zweem ‘fanfiction’; door fans gemaakte extra content die bij tijd en wijle best goed is. Hen wordt vergeven dat ze door een beperkt budget wat bochten moeten afsnijden. Het zijn vaak ook geen professionals, dus ook daar bedekken we dingen met de mantel der liefde.
Netflix had voor The Witcher beter iemand kunnen inhuren die weet hoe je hoofdzaken van bijzaken moet scheiden. Een boekenserie al te letterlijk proberen te verbeelden is zelden een goed idee. Delen van het verhaal zelf verzinnen ook niet altijd. Waarvan akte. Ook jammer dat men de namen in de ondertiteling af laat wijken van de echte namen. Nog meer verwarring bij de kijker.
Over naar het zoete deel van serie. Dat is helaas veel korter dan het zure begin.
Ja, Henry Cavill was de perfecte Geralt. Toch is Liam Hemsworth een acceptabele vervanger voor de minder fanatieke fans van de serie. De liefde voor de wereld van Geralt is aanwezig, er is een poging om het epische verhaal eer aan te doen. Het haalt echter nergens het niveau van een Game of Thrones, of zelfs die van het eigen eerste seizoen. En dat is erg jammer.
Na seizoen vier volgt nog een vijfde seizoen. Dat is de finale van The Witcher. Een goede beslissing, want van uitmelken wordt The Witcher zeker niet beter.
Over de auteur, Conan Miller
Na een gevarieerde carrière in assurantie/juridische zaken, techniek en IT is Conan zelfstandig vertaler geworden. Na zo’n acht jaar kreeg AI helaas een te grote invloed op zijn opdrachten. Sinds een paar jaar werkt hij daarom weer in loondienst, nu als schrijver/vertaler en technisch trainer. Zijn bachelor Vertaler Engels is dus niet voor niets behaald: taal blijft een significant onderdeel van zijn werk. Ter ontspanning leest hij graag en kijkt hij tv-series en films, maar daarnaast is hij lichamelijk ook actief, voornamelijk als (wedstrijd-)schermer. Verder rijdt hij graag motor en maakt hij lekkere dingen in de keuken. Zijn motto is nog altijd: “Mens sana in corpore sano”, ofwel: een gezonde geest in een gezond lichaam. Zolang je dat vermengt met “carpe diem” is het leven goed.
