In The Testaments gaan we terug naar Gilead, want ondanks dat het einde in zicht leek voor deze republiek valt er nog veel meer te vertellen. In de eerste drie afleveringen wordt de basis hiervoor neergezet.The Testaments is het vervolg op The Handmaid’s Tale, waar in 2025 het laatste seizoen van verscheen. Het richt zich op de periode nadat June Osborn (Elisabeth Moss) is vertrokken naar Canada. De Republiek Gilead staat nog fier overeind en de rust lijkt weer teruggekeerd te zijn na de gebeurtenissen uit het zesde seizoen van The Handmaid’s Tale. Zoals in de eerste aflevering ook al wordt gesteld; de geschiedenis is simpelweg weer herschreven.
In tegenstelling tot The Handmaid’s Tale zien we Gilead nu vanuit het oogpunt van jonge vrouwen die niet anders kennen dan de strenggelovige levenswijze in Gilead. De door Chase Infiniti gespeelde Agnes is de dochter van een Bevelhebber en bereidt zich voor op het leven. Dit gebeurt op een school die wordt gerund door Tante Lydia (ook in The Testaments weer gespeeld door Ann Dowd).
The Testaments komt in de eerste drie afleveringen wat luchtiger over dan haar voorganger.
Agnes is een zogenaamde ‘Pruim’. Dit houdt in dat als ze haar eerste menstruatie heeft gehad en vruchtbaar blijkt te zijn, zij zal worden uitgehuwelijkt aan een Bevelhebber. Haar opleiding is dan ook grotendeels gericht op het runnen van een huishouden en het gezinsleven in Gilead.
Op school wordt zij echter door Tante Lydia gevraagd Daisy (Lucy Halliday) onder haar vleugels te nemen. Daisy is een 'Parelmeisje'; iemand die van buitenaf gekomen is en graag tot het gelovige Gilead wil behoren. Tussen de Pruimen en de Parelmeisjes bestaat het nodige wantrouwen, waardoor beiden zich afvragen wie wie nu in de gaten aan het houden is.
The Testaments komt in de eerste drie afleveringen wat luchtiger over dan haar voorganger. Grotendeels komt dat door het oogpunt van waaruit het wordt verteld. We volgen een groep jonge meiden die zich weliswaar zorgen maakt over hun toekomst en de onzekerheid die daarmee gepaard gaat, maar tegelijkertijd die toekomst ook wel met hoop tegemoet zien. Er wordt nog volop onderling gelachen als de tantes even niet opletten en het is daardoor wat minder somber dan het verhaal gezien vanuit een Dienstmaagd die het leven vóór Gilead nog heeft meegemaakt en dat leven graag terug wil.
Het luchtigere zit echter ook in de muziek die gebruikt is en het feit dat we naast de rode, witte en groene kleding nu ook roze en paarse kleding zien. Het komt daardoor allemaal net even wat minder zwaar over.
Toch laat men ons zeker niet vergeten waar wij ons bevinden. Hangende lijken, indoctrinatie en extreme vormen van straffen zijn nog steeds aanwezig en in de scènes waarin de dames los mogen gaan tegen mensen die een vergrijp hebben vergaan wordt op indrukwekkende wijze in beeld gebracht hoe geïndoctrineerd zij inmiddels zijn.
De eerste drie afleveringen beloven in elk geval veel goed voor de rest van het seizoen. Zelf ben ik met name benieuwd hoe trouw ze aan het boek blijven. The Testaments werd in 2019 (34 jaar na The Handmaid’s Tale) uitgebracht en gaf met name veel antwoorden op vragen die nog open stonden na het eerste boek. De tv-serie The Handmaid’s Tale is echter veel verder gegaan dan het boek waarop zij is gebaseerd, dus wellicht dat ik nog verrast ga worden met welke richting ze op willen gaan.
Over de auteur, Wesley Fechter
Wesley (1980) is een serieliefhebber die opgroeide in Purmerend in de jaren dat series als The Knight Rider, The A-Team, Airwolf en Are you being Served? nog veel op tv te zien waren. Nadat hij door arbeidsongeschiktheid gedwongen afscheid moest nemen van de juridische wereld besloot hij in plaats van het schrijven van juridische teksten te gaan schrijven over zijn hobby's. En na een aantal jaren geschreven te hebben over bord-en kaartspellen moeten nu de serie er ook aan gaan geloven. Met een voorliefde voor het superhelden genre, Britse en Scandinavische crimi's, thrillers en series vol humor is zijn smaak het best te omschrijven als breed.
