En nee, Peter wilde geen gelijk krijgen. Hij was vooral ontzettend vasthoudend. Al jarenlang probeerde mijn partner in crime van de MijnSerie Podcast (en daarvoor natuurlijk Showtime) mij ervan te overtuigen dat Nederlandse series écht de moeite waard zijn.
Ik bleef ondertussen hetzelfde denken: geef mij maar een Amerikaanse topper, een Britse misdaadserie of een Scandinavische thriller.
Niet omdat ik Nederlandse series per se slecht vond, maar omdat ik een hardnekkig vooroordeel had. In mijn hoofd voelde een Nederlandse serie vaak nét iets te veel als een soap. Personages die nét iets te overdreven speelden, verhalen die nét iets te voorspelbaar waren en vroeg of laat leek het toch weer uit te draaien op Meerdijk, seks, bloot of een ingewikkelde liefdesrelatie. Misschien wat gechargeerd, maar dat was wel het beeld dat ik had.
En eerlijk... als je volgens MijnSerie inmiddels bijna 1.000 series hebt gekeken, word je misschien ook een beetje verwend.
Maar Peter bleef het proberen.
"Mandy, ga nou gewoon eens KLEM kijken."
Na de zoveelste keer dacht ik: vooruit dan. Al is het maar zodat hij er eindelijk over ophoudt. En toen gebeurde er iets waar ik eigenlijk helemaal niet op zat te wachten. Niet Peter kreeg gelijk. Mijn vooroordeel bleek ongelijk te hebben.
KLEM voelde helemaal niet als de Nederlandse serie die ik in mijn hoofd had. Het verhaal zat sterk in elkaar, de dialogen waren geloofwaardig en de personages hadden veel meer lagen dan ik had verwacht. En dan Georgina Verbaan... Wat heeft zij mij verrast. Wat mij betreft behoort zij inmiddels tot de absolute top van de Nederlandse acteurs.
Vanaf dat moment veranderde er langzaam iets.
Niet van de ene op de andere dag, maar beetje bij beetje. Ik gaf Nederlandse en Vlaamse series vaker een kans en ontdekte dat er de afgelopen jaren ontzettend veel is veranderd.
De verhalen zijn gedurfder geworden. Personages zijn niet meer alleen goed of slecht, maar voelen als echte mensen. Mensen met wie je meeleeft, of die je juist helemaal niet móét mogen. En juist dat maakt ze interessant.
Misschien is dat wel de grootste verandering. Nederlandse series voelen voor mij veel minder 'typisch Nederlands'. Makers proberen niet meer een Amerikaanse serie te kopiëren of krampachtig te bewijzen dat ze het ook kunnen. Ze vertellen gewoon goede verhalen.
Het gouden uur is daar misschien wel het beste voorbeeld van.
Toen ik hoorde waar de serie over ging, was ik eerlijk gezegd weer sceptisch. Een Nederlandse thriller over een terroristische aanslag? Mijn eerste gedachte was: als we onszelf maar niet groter voordoen dan we zijn.
Nog geen tien minuten later zat ik op het puntje van mijn stoel.
Het tempo lag hoog, de spanning was direct voelbaar en zelfs de actiescènes zagen er verrassend goed uit. Regelmatig vergat ik gewoon dat ik naar een Nederlandse serie zat te kijken. Dat klinkt misschien als een vreemde opmerking, maar voor mij is dat juist een enorm compliment.
Hetzelfde geldt voor De Toeslagenaffaire, die een dossier uit het nieuws ineens een menselijk gezicht geeft. De Joodse Raad, die laat zien hoe ingewikkeld de werkelijkheid soms is zonder alles zwart-wit te maken. Tabula Rasa, waarin onze Vlaamse buren bewijzen dat een psychologische thriller je volledig kan laten verdwalen. En Ferry: De Serie, die laat zien dat er zelfs binnen een bestaande wereld nog genoeg nieuwe verhalen te vertellen zijn.
En dan heb ik series als Penoza en Mocro Maffia nog niet eens genoemd.
Dat brengt me misschien wel bij de grootste conclusie van deze column.
Tien jaar geleden had ik moeite om überhaupt vijf Nederlandstalige series te noemen die ik écht goed vond.
Tegenwoordig heb ik juist moeite om er maar vijf te kiezen.
Betekent dat dat ik ineens alles uit Nederland geweldig vind?
Nee.
Sterker nog, van de bijna 1.000 series die ik op MijnSerie heb beoordeeld, heb ik slechts drie keer een 1 uitgedeeld. En laat dat nou toevallig allemaal Nederlandstalige series zijn. Blijkbaar ben ik juist extra kritisch als een serie uit eigen land komt.
Maar misschien is dat ook precies waarom de goede series zoveel indruk maken.
Dus Peter...
Mocht die spreadsheet echt bestaan, dan mag hij inmiddels de prullenbak in.
Je missie is geslaagd.
