Wellicht is dit voor jullie herkenbaar. Er spelen zich dingen af in series die raakvlakken heeft met het vakgebied waarin jij je dagelijks in bevindt. Aangezien het jou vakgebied betreft valt dit jou extra op dan waar de gemiddelde kijker bij stil zou staan. Sommige mensen kunnen zich zelfs ergeren aan het onrealistische gehalte van gebeurtenissen in een serie. Ik kan mij er niet zo aan storen. Mijn vakgebied heeft raakvlakken met IT gerelateerde zaken en ik vind het juist komisch als ik bepaalde dingen constateer. Daarom wil ik jullie graag meenemen in een aantal voorbeelden waar ik smakelijk om kan lachen.
We zouden kunnen aftrappen met iedere willekeurige crimeserie die je kunt bedenken. Neem nou series zoals CSI: Crime Scene Investigation of NCIS. Daar zit iemand achter een toetsenbord, ramt wat willekeurige commando’s in een zwart scherm en klaar is kees: volledige toegang tot de gehele database. Vervolgens is de crimineel gevonden, opgespoord en de zaak opgelost. In de IT wereld betekent één systeem raadplegen vaak al: VPN starten, tweestapsverificatie doorlopen, wachten tot de verbinding niet vastloopt en dan hoop je dat je überhaupt toegang hebt.
En dan heb je de serie 24. Jack Bauer die onder schot een volledig beveiligd systeem hackt, terwijl hij tegelijkertijd een terroristische aanslag voorkomt en nog een kop koffie drinkt. Realistisch? Laten we zeggen dat ik al blij ben als een gebruiker zijn wachtwoord niet op een post-it onder het toetsenbord plakt. Laat staan dat iemand een compleet netwerk omver trekt in 30 seconden.
Maar misschien nog wel mooier is hoe series omgaan met beveiliging. Die bestaat namelijk niet of nauwelijks. Nou ja, één wachtwoord van vier tekens is blijkbaar genoeg. Geen tweestapsverificatie, geen vingerafdruk, geen Face ID of wachttijden. In de echte wereld? Bijna iedere applicatie vraagt je om tweestapsverificatie en als je die niet op orde hebt moet je halsbrekende toeren uithalen om überhaupt nog in je eigen mailbox te komen. In series lijkt het eerder alsof systemen denken: “Kom maar binnen, je ziet eruit alsof je haast hebt.”
En dan heb je nog de social media-realiteit van Emily in Paris. Eén post, één foto en boem: wereldwijd viraal. Klanten, deals en campagnes. Allemaal geregeld binnen een halve dag. Ik zou willen dat het zo werkte. In werkelijkheid is de gemiddelde influencer weken bezig met content, targeting, analyse en dan ben je al blij als je bereik boven de 1.000 komt.
Wat het eigenlijk zo mooi maakt, is dat IT in series nooit een obstakel is. Het is een hulpmiddel. Een versneller van het verhaal. Of juist datgene wat die extra spanning met zich meebrengt. Dingen die nét niet werken, systemen die nét niet doen wat ze moeten doen, personages die nét iets anders klikken dan de bedoeling was. Dáár zit voor de gemiddelde kijker de spanning. Voor mij overigens ook, maar tegelijkertijd soms met een besef moment dat alles wel heel toevallig net op dat moment tegenzit. Als iemand in een serie zegt: “We moeten in dit systeem zien te komen”, hoor ik: “We gaan een probleem creëren waar normaal gesproken een ticket voor aangemaakt moet worden bij de supportafdeling.”
Maar goed, misschien is dat maar beter ook. Want stel je voor dat series écht zouden laten zien hoe IT werkt. Twee afleveringen wachten op iemand die jou toegang moet geven tot een systeem. Drie afleveringen van alles uittesten om tot een oplossing te komen. Dan tot slot een seizoensfinale waarin iemand zegt: “Heb je al geprobeerd om hem uit en aan te zetten?”.
Nee, laat maar. Dan kijk ik toch liever naar Jack Bauer.
