Murder in a Small Town - Seizoen 1

Murder in a Small Town probeert van een ideaal kustplaatsje een broeinest van geheimen te maken, maar bleef te vaak hangen in keurige mysteries zonder echte spanning.

Ik begon aan Murder in a Small Town met best wat goede wil, juist omdat dit normaal precies het soort serie is waar ik graag in duik. Een misdaadverhaal in een klein plaatsje, verborgen geheimen, een detective die elke week een nieuwe zaak moet ontrafelen: op papier klinkt dat als een ideale combinatie. Toch merkte ik al vrij snel dat seizoen 1 mij nauwelijks echt wist mee te slepen. De grootste reden daarvoor was simpel: bijna elke moordzaak voelde veel te overzichtelijk. Daardoor verdween de spanning vaak al vroeg uit de aflevering, nog voordat het onderzoek echt op gang kwam. Het gevolg was dat ik bleef kijken in de hoop dat het nog zou kantelen, maar dat echte gevoel van nieuwsgierigheid en urgentie eigenlijk zelden kwam.

Dat is extra jammer, omdat de serie wel degelijk elementen heeft die hadden kunnen werken. Karl Alberg is als hoofdpersoon nog het interessantste onderdeel van het seizoen. Rossif Sutherland speelt hem met een rustige, beheerste uitstraling, en dat past goed bij een rechercheur die rust zoekt in een kustplaatsje nadat het stadsleven hem heeft uitgeput. Karl heeft iets bedachtzaams, iets waardoor je blijft voelen dat er onder die kalme buitenkant meer zit. Alleen wordt dat niet genoeg ondersteund door de dynamiek om hem heen. Vooral in de wisselwerking met Cassandra Lee, gespeeld door Kristin Kreuk, was er weinig chemie te voelen. Kreuk brengt wel een warme en toegankelijke energie mee, maar samen als duo werden ze nooit echt overtuigend of spannend genoeg om die extra laag aan de serie te geven.

Wat het probleem van dit seizoen nog duidelijker maakte, is dat het concept eigenlijk schreeuwt om spanning, twijfel en verrassende wendingen. In plaats daarvan kreeg je vaak afleveringen waarin je als kijker al vrij snel voelt waar het heen gaat. Dat haalt de angel uit een misdaadserie, zeker als je normaal juist houdt van puzzelen, verdenken en langzaam ontdekken wie er achter een zaak zit. De enige aflevering die mij echt nog een beetje wist te pakken, was die waarin de bibliothecaresse werd ontvoerd. Juist omdat daar de gebruikelijke moordstructuur werd losgelaten en het ineens persoonlijker en directer aanvoelde, voelde het voor het eerst alsof er echt iets op het spel stond. In die aflevering zat meer nervositeit, meer haast en meer emotionele druk, en daardoor keek ik ineens alerter dan in de rest van het seizoen.

Een misdaadserie zonder spanning voelt al snel als een raadsel waarvan je het antwoord al kent.

Toch was één sterkere episode niet genoeg om het geheel op te tillen. Als misdaadserie-fan wil ik in zo’n serie het gevoel hebben dat ik word uitgedaagd, verrast en soms bewust op het verkeerde been gezet. Murder in a Small Town koos te vaak voor de veilige route. De sfeer van het kustplaatsje is netjes, de opzet is verzorgd en de centrale detective is best interessant, maar het geheel mist pit. Daardoor bleef het eerste seizoen vooral een reeks keurige afleveringen die nergens echt slecht zijn, maar ook zelden echt spannend, meeslepend of memorabel worden. Voor een genre dat juist moet draaien om spanning en intrige, is dat uiteindelijk een te groot gemis. Mijn eindgevoel is daarom vrij teleurgesteld: dit is een serie die precies binnen mijn smaak zou moeten vallen, maar die zelden meer werd dan aardig. Een 5 is daarom een passend cijfer.