Lord of the Flies is geen leuke serie. Wel een hele goede. Soms kijk je series die je helemaal niet zo goed vindt, maar die gewoon leuk zijn en lekker wegkijken. Bij Lord of the Flies is dat precies het tegenovergestelde. Het is wreed en naar, en absoluut geen ontspannen televisie. Meerdere afleveringen achter elkaar hield ik door alle ellende niet vol. Wel is het een hele goede serie.
Lord of the Flies is een vierdelige bewerking van het gelijknamige boek van William Golding uit 1954, dat inmiddels als klassieker bestempeld wordt en vaak op de leeslijst van het vak Engels staat. In dit verhaal stort een groep schooljongens neer op een onbewoond eiland. Terwijl ze proberen te overleven, ontstaat er een samenleving waarbij de jongens elkaar met wrede machtsspelletjes proberen af te troeven.
Scenarist Jack Thorne weet het nihilistische mensbeeld overtuigend neer te zetten.
Het originele verhaal van Golding laat een ontzettend nihilistisch mensbeeld zien. De mens zou van nature uit zijn op strijd en conflict en zodra orde en autoriteit wegvallen. Met deze interpretatie kan je het eens of oneens zijn. Desalniettemin slaagt Jack Thorne, die de serie heeft geschreven, er heel goed in om deze boodschap overtuigend naar voren te laten komen.
Dat zie je als eerste in het verhaal. De eerste aflevering is vrij rustig en hierin zien we hoe de jongens elkaar vinden en een plan bedenken om te overleven en weg te komen. Dat lijkt harmonieus te beginnen, maar de onheilspellende vormgeving verraadt op subtiele wijze dat dit nooit lang goed kan gaan.
En dat voorgevoel klopt. Zodra de basis op orde is begint er een strijd om het leiderschap en die is niet mals. Wanneer de barrière van beschaving eenmaal wegvalt zie je hoe sommige kinderen in beesten veranderen en dat weet het script van Thorne goed in beeld te brengen. De jongens doen elkaar verschrikkelijke dingen aan en het is duidelijk dat zachtaardigheid in deze samenleving niet loont. Ook zien we een interessant machtsspel. Deze serie laat effectief zien hoe wreed macht en de weg ernaartoe kunnen zijn.
Met de vormgeving weet de serie het gevoel van naderend onheil goed naar het scherm te brengen.
Hoewel de vormgeving soms wat overdadig is, is het wel effectief. De regie ligt in handen van Marc Munden, die ook een aantal afleveringen van de serie Utopia regisseerde. De soms bijzondere camerahoeken en alternatieve kleurenpaletten die we ook in Utopia zagen, dragen bij aan de beklemmende sfeer die zowel fysiek als psychologisch op het eiland heerst. Ook de muziek, gecomponeerd door Utopia-collega Cristóbal Tapia de Veer, past uitstekend in de serie en weet heel goed het naderende gevoel van onheil tastbaar te maken.
Daarnaast heeft Lord of the Flies een goede jonge cast. Nu krijgt niet elk personage evenveel ruimte en is niet elke jonge acteur een toekomstige Oscarwinnaar, maar de drie belangrijkste acteurs Lox Pratt, David McKenna en Winston Sawyers doen het goed. Ze weten de pittige thema’s goed te dragen en geven een stem aan de verschillende standpunten die in de groep jongens leven. Vooral Pratt weet als de wrede Jack de honger naar macht en het meedogenloze pad ernaartoe heel goed te belichamen.
Schrijver Jack Thorne weet het nihilistische mensbeeld uit het oorspronkelijke verhaal goed naar voren te brengen. Toch is Lord of the Flies geen fijne serie waar je even ontspannen naar kijkt. Wel is het goed gemaakte televisie.
Over de auteur, Hessel Hoekstra
Hessel is bioloog en kan vol passie vertellen over planten, dieren en alles wat leeft. Waar hij ook veel over kan vertellen zijn series. Als recensent voor MijnSerie kan hij zijn liefde voor series uitstekend combineren met zijn passie voor schrijven. Hij houdt van series van alle genres uit alle landen, maar heeft een zwak voor Britse series. Zijn favoriete series zijn Doctor Who, His Dark Materials en Line of Duty. Zijn favoriete boom is de zomereik.
