Little House on the Prairie (2026) - Eerste aflevering
Het kleine huis op de prairie is terug, maar eerlijk gezegd wist deze nieuwe versie mij nauwelijks te raken.Misschien ligt dat ook aan mijn verwachtingen. Net als vele anderen heb ik warme herinneringen aan de oorspronkelijke serie. Mijn oma keek er vroeger graag naar en als zij keek, keken wij mee. Dat waren van die avonden waarop je automatisch werd meegenomen in het leven van de familie Ingalls. In mijn herinnering was het een eenvoudig, warm en soms bijna sprookjesachtig verhaal over een gezin dat midden in de natuur probeerde te overleven.
De nieuwe serie probeert duidelijk iets anders te doen. De basis blijft hetzelfde: de familie Ingalls verhuist naar Kansas in de hoop daar een beter leven op te bouwen. Charles Ingalls (Luke Bracey) droomt van vrijheid en nieuwe kansen, ver weg van het drukke Wisconsin. Maar waar de oude serie vooral de romantiek van het pioniersbestaan liet zien, kiest deze versie ervoor om ook de ongemakkelijke kanten van die geschiedenis te tonen. Het land waarop de familie zich vestigt, is namelijk helemaal niet van hen. De Osage wonen er en je merkt al snel dat de aanwezigheid van witte kolonisten allesbehalve vanzelfsprekend was. Dit laatste vond ik eigenlijk één van de sterkere punten van dit verhaal. Niet dat ik zit te wachten op een geschiedenisles over wat er allemaal fout is gegaan, maar het zorgt wel voor een ongemakkelijk gevoel dat blijft hangen. Ik hou daar wel van, van mij mag het zo nu en dan best even schuren. Dat maakt het verhaal interessanter en realistischer dan het beeld dat ik vroeger van de prairie had. De serie is tenslotte gebaseerd op het echte leven van Laura Ingalls Wilder. Ik weet niet of in haar boeken dit ook zo is beschreven, maar we weten ondertussen genoeg van de geschiedenis dat niet altijd zo heel soepel verliep.
Wat me daarnaast opviel, is hoe anders de personages zijn neergezet. De moeder (Crosby Fitzgerald) is geen stille vrouw die alles accepteert, maar iemand die haar mening geeft en daar ook voor uitkomt. Vader Ingalls toont meer emoties en kwetsbaarheid. De oudste dochter Mary (Skywalker Hughes) wil niks met de Osage te maken hebben. Laura (Alice Halsey) daarentegen is nieuwsgierig, eigenwijs en staat open voor iedereen die ze ontmoet. Dat past waarschijnlijk beter bij deze tijd en daar heb ik op zich geen moeite mee.De nieuwe serie probeert duidelijk iets anders te doen.
Mijn grootste probleem zit ergens anders: ik voelde simpelweg te weinig. Het acteerwerk wist me niet mee te nemen. Alles voelde netjes, veilig en een beetje braaf. Juist in een verhaal over mensen die hun toekomst wagen op onbekend terrein, verwacht ik meer spanning, meer vuil onder de nagels en meer wanhoop als dingen misgaan. Ik wilde voelen hoe zwaar dat leven was, maar die rauwheid miste ik volledig. En dat merkte ik aan mezelf. Na ongeveer twintig minuten pakte ik mijn telefoon erbij. Niet omdat de serie verschrikkelijk slecht is, maar omdat mijn aandacht steeds afdwaalde. Ik betrapte mezelf erop dat ik door Instagram zat te scrollen en tussendoor regelmatig op pauze drukte. Dat is voor mij meestal geen goed teken.
Voorlopig krijgt deze eerste aflevering daarom een 4 op 10. Misschien groeit de serie nog en misschien krijgen de personages later meer diepgang. Maar een eerste aflevering moet me nieuwsgierig maken naar de volgende. Dat gebeurde nu niet. Sterker nog, of ik verder kijk hangt vooral af van wat er de komende tijd nog meer verschijnt op de verschillende streamingdiensten. Dat is misschien wel het hardste oordeel dat je een serie kunt geven: ik ben niet afgehaakt, maar ik ben ook totaal niet benieuwd hoe het verdergaat.Ik hou daar wel van, van mij mag het zo nu en dan best even schuren.
Over de auteur, Treesa
