Emily in Paris - Seizoen 5

Emily Cooper werkt in Emily in Paris als een ambitieuze marketingstrateeg voor een Frans reclamebureau. Waar zij een glamoureus leven lijdt vol ingewikkelde romances en opvallende modekeuzes.

Emily in Paris: je vindt het fantastisch of je krijgt er spontaan uitslag van. Zoek je spanning, diepgang of een goed doordacht verhaal? Dan kun je beter een documentaire over drogende verf kijken, want daar zit soms nog meer ontwikkeling in.

De diepgang is hier namelijk ver te zoeken en spanning heeft er nooit ingezeten. Maar dat is ook niet de reden waarom de ware liefhebber aan de buis is gekluisterd. De ware liefhebber kijkt voor de outfits van Emily. Haar kapsels. Haar accessoires. En nog meer outfits. Over die looks is trouwens wél goed nagedacht: ze zijn ontworpen door modeontwerper en wardrobe supervisor Marylin Fitoussi. Misschien zegt haar naam je niets, maar in de modewereld heeft ze inmiddels veel respect voor haar vakmanschap verworven en terecht. Iemand moet tenslotte al die kleurencombinaties aandurven.

Emily in Paris: je vindt de serie heerlijk wegkijken of je haat haar intens. Een tussenweg lijkt er niet te zijn. Toch is de populariteit onmiskenbaar. Wat de serie aantrekkelijk maakt? De clichés. Ze liggen er zo dik bovenop dat je ze bijna kunt aanraken. Culturele misverstanden? Check. Onrealistische carrièresprongen? Check. Onmogelijk knappe mannen die altijd beschikbaar zijn? Dubbelcheck.

En dan de luxe. Heel wat grote merken zijn samenwerkingen aangegaan met de serie. Product placement? Absoluut. Subtiel? Allesbehalve. Maar blijkbaar werkt het. Als een serie wereldwijd zo scoort, doen ze toch iets goed. En al is het maar het verkopen van de droom dat je met één Instagram-post een marketinggenie wordt.

Wat de serie vooral goed doet, is ontsnappen. In Emily in Paris kan en mag alles. Je bedenkt een campagne, het mislukt grandioos, iedereen is boos, en vijf minuten later word je alsnog als visionair bestempeld. Probeer dat maar eens op je eigen werk. De meeste ambities van Emily zijn zo realistisch als een dieet tijdens kerst, maar dat maakt het juist vermakelijk. Het is een fantasie in designerkleding.

Daarnaast past de serie perfect bij deze tijd. Kleding, accessoires en make-up lijken belangrijker dan ooit, en de serie speelt daar schaamteloos goed op in. Bonuspunt: je hoeft niet naar Parijs of Rome om van het uitzicht te genieten. De locaties zijn prachtig in beeld gebracht. En mocht je wel gaan, dan weet je in elk geval waar je moet staan voor de juiste selfiehoek.

Nog steeds geen Sex and the City, maar wel erg leuk.

Ik begon eraan vanwege het Carrie Bradshaw-effect. Als trouwe kijker van Sex and the City hoopte ik op dezelfde mix van mode, ambitie en scherpe vrouwelijke energie. Die vibe is er soms, maar Emily in Paris blijft toch een lichtere, veiligere versie. En eerlijk? Ook een stuk preutser.

Gelukkig is daar Sylvie, die wél de ruimte vult met charisma en zelfvertrouwen. Wat mij betreft had de serie meer van die krachtige vrouwelijkheid mogen tonen. Niet alles hoeft expliciet, maar iets meer lef was welkom geweest. Nu blijft het soms bij mooie plaatjes zonder echte impact. Girlpower op hakken van tien centimeter, maar zonder echt eens lekker te stampen.

Mis ik de diepgang? Nee. Dit is geen serie die beter wordt van existentiële worstelingen. In seizoen 5 liggen de clichés weer keurig uitgestald. Er gaat van alles mis, maar uiteindelijk komt alles natuurlijk weer goed. Spoiler? Nee hoor. Dat is gewoon het concept. Voorspelbaar van begin tot eind en stiekem is dat ook de charme van deze serie.

Ik geef dit seizoen een zeven. Vooral vanwege de kleding en een paar personages die net wat meer sprankelen. De verhaallijn? Die kabbelt voort als een modeshow zonder finale-outfit: leuk om naar te kijken, maar je vergeet hem ook weer snel. Qua acteerwerk blijf ik gemengd. Lily Collins speelt Emily nog steeds overtuigend als de eeuwig optimistische Amerikaan die met een glimlach elk cultureel conflict oplost. Ashley Park vond ik dit seizoen minder sterk, al ligt dat deels aan de schrijfwijze van haar personage. Lucas Bravo (Gabriel) en Lucien Laviscount (Alfie) blijven vooral heel knap aanwezig. Dramatische diepgang? Niet echt. Maar ze staan er goed bij, en laten we eerlijk zijn: dat is hier ook een functie-eis.

Heerlijke clichés en prachtige outfits.

Luc, gespeeld door Bruno Gouery, blijft een heerlijke bijrol die het geheel wat lucht geeft. Julien, gespeeld door Samuel Arnold, is stabiel en herkenbaar. En dan natuurlijk Sylvie, gespeeld door Philippine Leroy-Beaulieu. De vrouw die wél uitstraalt wat de serie soms mist: volwassen flair, zelfvertrouwen en een tikje gevaar.

Kortom: ja, het is oppervlakkig. Ja, het zit vol clichés. En ja, we kijken toch. Want soms wil je geen zware kost, maar glitter, glamour en een wereld waarin alles altijd goedkomt — zelfs als je outfit eigenlijk niet zou moeten werken.