Elle - Eerste aflevering
Legally Blonde (2001), de film die Reese Witherspoon wereldberoemd maakte, krijgt een prequel serie. Grappig genoeg heb ik de film zelf nooit gezien, maar toch zegt de naam Elle Woods mij meteen iets. Dat zegt eigenlijk alles over de impact die die film destijds heeft gehad. Legally Blonde is uitgegroeid tot veel meer dan een romantische comedy; het werd een cultureel fenomeen dat afrekende met het cliché van de domme blonde vrouw. Nu, 25 jaar later, mogen we terug naar het begin van Elle's verhaal.
Dat de makers hier hoge verwachtingen van hebben, is nauwelijks te missen. Mijn Instagram- en TikTok-feed stond de afgelopen weken vol met promotiefilmpjes en interviews. Ook het feit dat Hello Sunshine, het productiebedrijf van Reese Witherspoon achter series als Big Little Lies en The Morning Show, betrokken is, maakt duidelijk dat dit geen klein projectje is.
Toch vroeg ik me tijdens het kijken steeds af: hebben we dit eigenlijk nodig?
Vanaf de eerste minuut wordt de kijker ondergedompeld in een wereld die zo roze is dat Barbie er nog een puntje aan kan zuigen. We ontmoeten de zestienjarige Elle Woods (Lexi Minetree), die in Los Angeles een vrijwel perfect leven leidt. Haar vader Wyatt (Tom Everett Scott) is plastisch chirurg, haar moeder Eva (June Diane Raphael) lijkt haar dagen te vullen met sociale verplichtingen en het adoreren van haar dochter, en Elle zelf is populair, zelfverzekerd en volledig in haar element.
Dat perfecte plaatje stort echter snel in. Door een fout van haar vader moet het gezin hals over kop vertrekken naar Seattle. En alsof de makers bang waren dat we het contrast zouden missen, wordt Seattle neergezet als het complete tegenovergestelde van Los Angeles. Weg zon, kleur en vrolijkheid. Hallo regen, grunge en zwarte kleding.
Ik moest daar stiekem best om lachen. De serie kiest nergens voor nuance. Los Angeles is een roze droomwereld, Seattle een donker alternatief universum. Subtiel is het niet, maar het heeft wel iets heerlijk campy.
Elle's eerste schooldag verloopt precies zoals je verwacht. Terwijl haar nieuwe klasgenoten in donkere tinten rondlopen, verschijnt zij in een perfect gestylde knalroze outfit met bijpassende paraplu. Ze valt op als een flamingo tussen een groep kraaien. Haar zorgvuldig uitgedachte sociale strategieën werken ineens niet meer en voor het eerst lijkt ze echt uit haar comfortzone te worden gehaald.
Mijn grootste verrassing was Lexi Minetree. Ik kende haar niet, maar ze heeft Reese Witherspoon zó goed bestudeerd dat ik soms bijna vergat dat ik naar een andere actrice zat te kijken. Dezelfde glimlach, dezelfde blik, dezelfde energie. Ook June Diane Raphael en Tom Everett Scott zijn een genot om naar te kijken. Hun personages zijn oppervlakkig, licht absurd en totaal niet realistisch, maar juist daardoor werken ze.Vanaf de eerste minuut wordt de kijker ondergedompeld in een wereld die zo roze is dat Barbie er nog een puntje aan kan zuigen.
Toch bleef ik na afloop een beetje op afstand. Ik vond het vermakelijk, maar niet meeslepend. Het verhaal is voorspelbaar en de ontwikkelingen zie je van verre aankomen. Misschien ben ik simpelweg niet de doelgroep. Tegelijkertijd weet ik vrijwel zeker dat ik deze serie fantastisch had gevonden als ik elf of twaalf jaar oud was geweest. Dan had ik waarschijnlijk elke aflevering meteen willen bingewatchen.
Nu bleef ik achter met een gemengd gevoel. Ik heb me prima vermaakt, ik heb een paar keer gelachen en de cast is sterk. Maar ik ben nog niet overtuigd dat Elle meer is dan een nostalgisch uitstapje voor fans van een film die ik eigenlijk nog steeds eens zou moeten kijken.Maar ik ben nog niet overtuigd dat Elle meer is dan een nostalgisch uitstapje voor fans.
Ik geef de serie een 6,5. Toch een voldoende, maar dat is vooral dankzij de cast en de over-the-top sfeer. Voorlopig mis ik alleen nog een verhaal dat mij echt nieuwsgierig maakt naar de volgende aflevering.