Devil in Disguise: John Wayne Gacy - Seizoen 1

Er komen de nodige true crime series uit. Zo ook Devil in Disguise: John Wayne Gacy. Zonder twijfel is dit voor mij echter één van de indrukwekkendere in het genre door de manier waarop het verhaal wordt gebracht. ‘Don’t judge a book by its cover’ is een uitspraak die geschreven lijkt te zijn voor John Wayne Gacy. Deze door Michael Chernus gespeelde seriemoordenaar krijgen we door de afleveringen heen te zien zoals de mensen in zijn omgeving hem destijds gezien moeten hebben; de charmante en succesvolle zakenman, iemand die politiek betrokken is en in zijn vrije tijd de rol van Pogo de Clown op zich neemt om kinderen te vermaken.

Daarentegen zien we ook direct vanaf het begin zijn andere kant en wordt duidelijk gemaakt over wie we het hebben. Een man die tijdens de periode 1972 tot 1978 de ene na de andere moord pleegde. Uiteindelijk werd hij veroordeeld voor de moord op 33 jongens en mannen, waarvan hij er 29 had begraven in de kruipruimte onder zijn huis. Maar ook een man die het beter weet dan zijn advocaat Sam Amirante (Michael Angarano) en die continu overal de regie over lijkt te willen hebben.



De serie neemt de moeite om ons zoveel mogelijk van de facetten van het verhaal te laten zien zonder dat de gruwelijke daden zelf in beeld worden gebracht. Dit gebeurt veelal door middel van flashbacks aangezien het hoofdverhaal zich afspeelt vanaf het moment dat hij zijn daden aan zijn advocaat bekend en door de politie wordt gepakt. We zien stukken van hoe hij is opgegroeid, maar bovenal zien we hoe hij in aanraking komt met een aantal van zijn latere slachtoffers.

Aan de slachtoffers en de gevolgen voor hun families wordt veel ruimte geboden, waardoor het verhaal niet zozeer draait om Gacy en de vraag waarom hij was zoals hij was, maar meer om de gevolgen van zijn daden en hoe het heeft kunnen gebeuren. We zien bijvoorbeeld hoe de moeders van Robert Priest en Samuel Stapleton (in de serie gespeeld door respectievelijk Marin Ireland en Sprague Grayden) omgaan met het verlies van hun zoons en het bekend worden van de daden van Gacy. Maar ook hoe de politie omgaat met de gruwelijkheden die zij ontdekken raakt niet onderbelicht. Het ongeloof, de woede en het verdriet bij de door Gabriel Luna gespeelde detective Rafael Tovar vond ik bijvoorbeeld erg sterk.

De serie is goed opgebouwd en maakt op een mooie en indrukwekkende manier gebruik van echte beelden van destijds en de informatie die beschikbaar is over Gacy.

De serie laat daarnaast duidelijk zien hoe overtuigend het imago van Gacy was. Hij misleidde niet alleen zijn naaste omgeving, maar ook de autoriteiten. En ook dat aspect wordt uitgebreid behandeld. Politiefouten, maar ook vooroordelen en nalatigheid hebben ervoor gezorgd dat Gacy langer heeft kunnen doorgaan met zijn daden en die kritiek komt duidelijk in de serie naar voren.



Al met al is Devil in Disguise: John Wayne Gacy een sterke, indringende en goed onderzochte documentaireserie geworden. De serie is goed opgebouwd en maakt op een mooie en indrukwekkende manier gebruik van echte beelden van destijds en de informatie die beschikbaar is over Gacy. Het zorgt ervoor dat er een duidelijk beeld ontstaat van hoe iemand als Gacy hier zo lang mee is weggekomen, de manier waarop hij erin slaagde om een dergelijk dubbelleven te leiden.

De serie kan bij vlagen wat traag overkomen en het geheel wordt erg sober in beeld gebracht, maar dat zorgt er wel voor dat de serie zo indrukwekkend is. Men heeft durven vertrouwen op de kracht van het verhaal zelf en dat vertrouwen heeft zich wat mij betreft uitbetaald.