Jan Laureys wordt tegen wil en dank rijkswachter. Daar solliciteert hij bij het CDI, een nieuwe eenheid die op jacht gaat naar de aan drugs gerelateerde misdaad. Opa was een grote pief bij de Rijkswacht. Papa is nu majoor bij de Rijkswacht. Zoonlief is een nietsnut die aanhoudt met een oosterse schone en blijkbaar ook niet vies is van een beetje drugs. Echt duidelijk wordt dat niet helemaal, maar de papa van de schoonheid is een beetje voorgelogen en komt dat te weten waardoor de jongeman op de vlucht slaat. Jammer genoeg wordt hij gearresteerd en in de gevangenis gestopt. Papalief is de redder in nood, samen met zijn oma. Wanneer de zaak voorkomt, is zij het die pleit voor haar kleinkind en de rechter bezweert dat de jongeman, eens terug in België, in dienst zal treden bij de rijkswacht. Deze hele situatie lijkt een beetje in scene gezet door papa majoor, maar echte zekerheid krijgen we daar echter niet over.
Het gevolg is echter dat onze jonge kerel, Jan Laureys, noodgedwongen de opleiding tot rijkswachter gaat volgen. Eens hij effectief rijkswachter is, krijgt hij de kans om in een nieuw anti drugproject te stappen dat opgestart wordt bij de rijkswacht. Jan treedt toe tot het CDI, dat hulp krijgt van een Amerikaanse DEA-agent. Bob, de Amerikaanse adviseur, leert de rijkswachters de Amerikaanse technieken aan. Maar zijn die technieken wel allemaal toelaatbaar hier in België. Aan het eind van de eerste aflevering merken we al dat Bob er speciale ideeën op nahoudt en dat Jan daar niet direct problemen mee heeft.
De Big Fuck-up speelt zich af in de jaren tachtig, een tijdperk waarin de rijkswacht de dienst nog uitmaakte en waar links en rechts heel wat spandiensten aan bevriende medemensen werden verleend. In de decennia nadat de rijkswacht werd opgeheven, kwamen er heel wat rare toestanden aan het licht. Daarvan konden we al een en ander zien in 1985, waarin de rode draad gevormd werd door de Bende van Nijvel. In deze serie is de rode draad het CDI en het gevecht van die dienst tegen het toenemende drugsgeweld in het land.
Een eerste aflevering van een serie is altijd een visitekaartje waarmee de kijker voor de beslissing komt te staan of hij al dan niet de desbetreffende serie verder wil bekijken of niet. In de meeste gevallen staat of valt een serie met die eerste aflevering. Met de opener van De Big Fuck-up gaat die vlieger niet op. De gegevens die je meekrijgt in deze eerste aflevering laten je achter met de hoop dat dit een knaller kan worden. Langs de andere kant zijn er passages waarbij je als kijker toch even denkt van, hoe past dit in het verhaal?
Hoe dit allemaal verder gaat lopen, zullen we pas zien in de volgende afleveringen. Er hangt in ieder geval spanning in de lucht. Het feit dat dit zich afspeelt in de jaren tachtig, zorgt ook voor goede muziek voor iemand die in die tijd is opgegroeid. Ook de aankleding is pure nostalgie en schiet de kijker terug naar de eighties. De Big Fuck-up moeten we zeker en vast een kans geven en dan maar hopen dat wat veelbelovend lijkt te worden, er ook uitkomt.
Over de auteur, Peter Rotthier
Peter Rotthier is begin jaren negentig in de muziekjournalistiek gerold. Bijna twintig jaar lang was hij hoofdredacteur van een Vlaams rock/metal tijdschrift dat naast muziek ook oog had voor randverschijnselen als games, films, series en strips. In de meer dan vijftig jaar dat hij al op deze aardbol loopt heeft hij al heel wat series de revue zien passeren. Alle genres kunnen zijn interesse wekken en krijgen enkele afleveringen om zich te bewijzen. Zijn favorieten van de voorbije jaren waren onder andere Braquo, Black Sails, Games Of Thrones, The Leftovers, Mafiosa, The Brink en Hell On Wheels, om er maar een paar te noemen.
