Bridgerton is een klassiek sprookje in Regency-jasje, maar met minder venijn dan ik had gehoopt. Het vierde seizoen van Bridgerton verlegt de focus naar Benedict Bridgerton en zijn onverwachte ontmoeting met Sophie Baek. Waar eerdere seizoenen draaiden om uitgesproken verlangens en maatschappelijke druk, voelt dit hoofdstuk intiemer en sprookjesachtiger. De duidelijke Cinderella-parallel geeft het verhaal een romantische basis die meteen herkenbaar is. Tegelijkertijd had ik verwacht dat die bekende opzet meer scherpe randen zou krijgen.
Sophie Baek (Yerin Ha) wordt neergezet als de buitenechtelijke dochter die na het overlijden van haar vader wordt teruggeduwd in een lagere positie binnen haar eigen huishouden. Het Cinderella-element is sterk uitgewerkt en vormt de emotionele kern van het seizoen. Haar worsteling met identiteit en waardigheid voelt oprecht en gelaagd. De serie neemt de tijd om haar achtergrond te tonen, waardoor haar keuzes begrijpelijk blijven. Juist daarom had ik gehoopt dat de dreiging vanuit haar stiefmoeder harder zou aanvoelen. Die blijft echter opvallend mild, terwijl meer manipulatie en onderhuidse dreiging het verhaal extra spanning hadden kunnen geven.
Ware liefde vraagt moed, niet alleen verlangen
Benedict Bridgerton (Luke Thompson) blijft de dromerige Bridgerton-broer die we al kennen. Dat past bij zijn karakter, maar als centrale romantische held mist hij soms wat daadkracht. Zijn fascinatie voor Sophie is intens en oprecht, en de chemie tussen hen is voelbaar. De scènes waarin hun werelden elkaar raken, hebben een zachte maar duidelijke lading. Toch bleef ik af en toe verlangen naar meer vuur. Meer conflict had hun relatie sterker kunnen maken.
Eén van de momenten die meer impact had kunnen hebben, is de dood van John Stirling (Victor Alli). Dit plotpunt voelt gehaast en krijgt te weinig emotionele uitwerking. Daardoor blijft de dramatische kracht beperkt. Ook de finale mist de grote confrontatie waar ik op hoopte. Vooral rondom het testament had ik meer onthullingen en scherpere spanningen verwacht. In plaats daarvan blijft het slot relatief beheerst, terwijl juist daar ruimte lag voor een emotionele ontlading.
Visueel blijft Bridgerton trouw aan zijn kenmerkende stijl. De kostuums, de balzalen en de muzikale bewerkingen geven het seizoen opnieuw een herkenbare elegantie. De romantiek staat centraal en dat werkt grotendeels goed. Toch vond ik seizoen drie uiteindelijk sterker dan dit seizoen, omdat daar de emotionele pieken hoger lagen en het conflict scherper werd uitgewerkt.
Met een zeven als eindcijfer is dit een degelijk en sfeervol seizoen. De Cinderella-lijn is goed uitgevoerd en de chemie tussen de hoofdpersonages overtuigt. Wie echter meer manipulatie, dreiging en een allesverwoestende confrontatie verwacht, zal merken dat dit seizoen iets te voorzichtig blijft.
Over de auteur, Lajea van der Willik
Lajea is 25 jaar en schrijft al sinds haar zeventiende. Wat begon als een uitlaatklep is uitgegroeid tot haar grootste passie én fulltime werk als schrijver. Net als bij series kun je met schrijven helemaal wegdromen en verdwalen in andere werelden, precies dat is wat haar zo aantrekt in verhalen. Ze is gek op actie en anime vol epische momenten, maar kan ook volledig opgaan in fantasierijke series of een heerlijke romcom. Voor Lajea draait alles om verhalen die je even losmaken van de realiteit.
