Black Clover - Seizoen 1

Black Clover groeit van een energieke fantasy anime uit tot een meeslepende underdogreis vol humor, teamgevoel en pure wilskracht.

Als er één anime is die vanaf de eerste aflevering verslaafd maakte, dan is het deze. Black Clover is niet zomaar een leuke shonen-anime, maar echt een serie die zich al heel vroeg in mijn hoofd vastzette. Vanaf de eerste aflevering voelde ik dat hier iets in zat dat mij perfect lag. Die energie, die vaart en dat gevoel dat er meteen al meer achter zat dan alleen maar standaard actie maakten dat ik direct verder wilde kijken. Wat ik daarna alleen maar meer ben gaan waarderen, is hoe goed de anime zijn verhaal opbouwt. Het gaat nooit zo langzaam dat je begint te wachten op iets groots, maar ook nooit zo snel dat belangrijke momenten hun impact verliezen. Daardoor voelt de hele reis van begin tot eind groot, meeslepend en verdiend.

Wat Black Clover extra sterk maakt, is dat de serie zich nauwelijks verliest in onnodige omwegen. Bij veel langere anime merk je op een gegeven moment dat het ritme inzakt door opvulling of vreemde tussenstukken, maar daar heeft Black Clover veel minder last van. Juist daardoor blijft het verhaal gevoelsmatig constant vooruitgaan. Ik had als kijker bijna altijd het idee dat alles ergens naartoe werkte en dat nieuwe ontwikkelingen ook echt gewicht hadden. De serie weet bovendien goed te schakelen tussen humor, actie en serieuzere momenten, zonder dat het rommelig aanvoelt. Dat maakt het een anime die lekker wegkijkt, maar tegelijk ook genoeg inhoud heeft om echt te blijven hangen.

Het kloppend hart van de serie is zonder twijfel Asta. Normaal gesproken is in anime vaak niet de hoofdpersoon, maar eerder de rechterhand of de wat koelere bijpersonage mijn favoriet. Bij Black Clover is dat totaal anders, want hier is Asta echt degene die alles wint. Juist omdat hij de enige is zonder magie in een wereld die volledig op magie draait, voelt hij meteen interessant. Maar wat hem echt bijzonder maakt, is niet alleen dat gegeven, maar vooral hoe hij ermee omgaat. Zijn doorzettingsvermogen, humor en pure wilskracht maken hem niet alleen sympathiek, maar ook oprecht inspirerend. Tegelijk is hij wel een personage waar je even aan moet wennen. Asta is hyper, luid en schreeuwt veel, vooral in het begin. Als je houdt van anime als Naruto of One Piece, dan voelt dat waarschijnlijk juist vertrouwd en past die energie perfect bij wat je zoekt. Kijk je liever rustige of meer ingetogen anime, dan kan dat geschreeuw je soms juist gaan irriteren.

Black Clover bewijst dat echte kracht niet in magie zit, maar in hoe hard je blijft vechten als niemand in je gelooft.

Het woog dan uiteindelijk totaal niet op tegen hoe goed Asta door de serie heen wordt opgebouwd. Black Clover laat heel duidelijk zien dat hij zonder magie misschien als zwak wordt gezien, maar ondertussen laat hij juist steeds vaker zien hoeveel kracht er in hem zit. Dat maakt zijn ontwikkeling sterk, omdat die niet geforceerd aanvoelt maar echt verdiend is. Ook zijn band met de demon in hem is interessant, juist omdat daar nog veel potentie in zit. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe die ontwikkeling later nog verder zal gaan. Naast Asta springen ook Luck en Yami eruit. Luck brengt een chaotische, bijna aanstekelijke energie mee die scènes meteen leuker maakt, terwijl Yami precies dat stoere en ruwe leiderschap heeft waardoor je meteen snapt waarom de Black Bulls achter hem staan. Sowieso vind ik de Bulls als groep geweldig. Ze zijn chaotisch, luid en soms compleet gestoord, maar juist daardoor voelen ze als een echte familie.

Dat teamgevoel is ook één van de redenen waarom de momenten met de Black Bulls vaak sterker zijn dan de stukken waarin het perspectief verschuift naar Yuno. Dat is niet omdat Yuno een slecht personage is, want hij heeft absoluut zijn waarde in het verhaal. Alleen ligt mijn aandacht gewoon veel meer bij Asta en zijn team, omdat daar de meeste warmte, humor en persoonlijkheid zit. De arc van de Eye of the Midnight Sun is dan ook één van de absolute hoogtepunten van de anime. Daar voel je echt hoe groot het verhaal inmiddels is geworden en hoeveel spanning, dreiging en onthullingen er in de serie zitten. Ook het gevecht met de heks en Vanessa is bijgebleven, omdat daar niet alleen de actie sterk is, maar ook de emotionele lading goed werkt.

Zulke momenten laten zien dat Black Clover niet alleen draait om harder slaan of sterker worden, maar ook om vertrouwen, groei en jezelf bewijzen in een wereld die je onderschat. Black Clover is dan ook echt een favoriet en zonder twijfel een 10 waard.