Een moeder raakt haar kind kwijt. Maar de grootste schok is niet dat hij verdwenen is, het is dat iedereen haar meteen begint uit te leggen waarom het haar eigen schuld is. All Her Fault draait die beschuldiging genadeloos om. Met All Her Fault weet de makers iets te realiseren wat maar weinig thrillers lukt: een verhaal vertellen dat tegelijk nagelbijtend spannend, emotioneel gelaagd en maatschappelijk scherp is. De achtdelige serie, gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Andrea Mara, gebruikt een kinderontvoering niet alleen als motor voor suspense, maar ook als vergrootglas voor schuld, privilege en de prijs van moederschap binnen de welgestelde Amerikaanse middenklasse.
De serie opent zonder omwegen. Vermogensbeheerder Marissa Irvine, overtuigend gespeeld door Sarah Snook (Succession), komt haar vijfjarige zoon Milo ophalen na een speelafspraak die hij nooit blijkt te hebben gehad. Het adres klopt niet, de naam zegt niemand iets en Milo is spoorloos verdwenen. Zijn tracker wordt later vernield teruggevonden, maar een losgeldeis blijft uit. Vanaf dat moment laat All Her Fault de kijker niet meer los.
Wat volgt is geen rechtlijnige zoektocht, maar een zorgvuldig geconstrueerd web van verdachten en perspectieven. Iedereen heeft iets te verbergen: Milo’s vader Peter, de nanny’s, familieleden en andere ouders uit de schoolgemeenschap. Opvallend is hoe de serie consequent weigert om snelle conclusies te trekken. In plaats daarvan worden motieven, leugens en morele grijstinten laag voor laag blootgelegd, zonder dat het tempo ooit inzakt.
Eén van de sterke punten van All Her Fault is hoe de serie moederschap onderzoekt zonder te vervallen in sentimentaliteit of morele oordelen. Marissa legt de verantwoordelijkheid consequent bij zichzelf: omdat ze werkt, omdat ze een nanny inschakelde, omdat ze haar kind losliet. Dat zelfverwijt wordt verder aangewakkerd door media, omgeving en andere moeders, die haar keuzes genadeloos analyseren. Zo laat de serie scherp zien hoe snel falend moederschap wordt aangewezen, vooral bij vrouwen die geacht worden geen excuses te hebben.
Ook in de vrouwelijke relaties blinkt de serie uit.
De vanaf het begin beladen band tussen Marissa en Jenny, de moeder bij wie de speelafspraak had moeten plaatsvinden, sterk gespeeld door Dakota Fanning, fungeert als emotioneel anker te midden van wantrouwen en verdenking. Hun onderlinge solidariteit voelt geloofwaardig juist omdat die nooit volledig eenduidig is en ruimte laat voor twijfel en ongemak.
Uiteindelijk is All Her Fault meer dan een goed uitgevoerde thriller. Alle verhaallijnen vallen nauwkeurig op hun plek, zonder goedkope twists of losse eindjes. Je begint te kijken vanwege de angstaanjagende uitgangssituatie, maar blijft hangen voor de personages, de onderhuidse spanning en de scherpe observaties over schuld en macht. Het resultaat is een serie die even meeslepend als verontrustend is.
Over de auteur, Natasha Slagter
In het dagelijkse leven is Natasha controller. In haar vrije tijd houdt ze van reizen en series kijken. Vooral Scandinavische series zoals The Bridge (2011) en Thicker Than Water. Sinds oktober 2019 schrijft ze recensies.
